کپسول نورو – بی – ویت یوروویتال

کپسول نورو – بی – ویت یوروویتال چیست؟

نورو – بی – ویت حاوی ویتامین های گروه ب می باشد و به بهبود عملکرد سیستم عصبی، بهبود عملکرد مغز، افزایش تمرکز و هوشیاری و همچنین کاهش خستگی کمک می کند.

تیامین (ویتامین B1)

تیامین (ویتامین B1) در بسیاری از غذا ها یافت می‌ شود و برای درمان کمبود تیامین، بیماری بری‌بری، برخی بیماری‌های عصبی و سندرم ورنیکه-کورساکوف (WKS) استفاده می‌ شود.

بدن ما برای استفاده صحیح از کربوهیدرات‌ ها به تیامین نیاز دارد. همچنین به حفظ عملکرد صحیح اعصاب کمک می‌ کند. این ویتامین در غذا هایی مانند مخمر، غلات، حبوبات، آجیل و گوشت یافت می‌ شود. اغلب در ترکیب با سایر ویتامین‌ های گروه B استفاده شده و در بسیاری از محصولات کمپلکس B موجود است.

افراد از تیامین برای شرایط مرتبط با سطوح پایین این ویتامین از جمله بیماری بری‌ بری و التهاب اعصاب (نوریت) استفاده می‌ کنند. همچنین برای مشکلات گوارشی، درد عصبی دیابتی، بیماری قلبی و سایر شرایط نیز کاربرد دارد.

دوز مصرفی:

تیامین یک ماده مغذی مهم است. این ویتامین در بسیاری از غذاها از جمله غلات، حبوبات، آجیل و گوشت یافت می‌ شود.
مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، «مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌شود و به شرح زیر است:

· برای مردان بالغ، RDA معادل ۱.۲ میلی‌گرم در روز است.
· برای زنان بالغ ۱۸ ساله، RDA معادل ۱ میلی‌گرم در روز است.
· برای زنان بالغ ۱۹ سال و بالاتر، RDA معادل ۱.۱ میلی‌گرم در روز است.
· RDA در دوران بارداری و شیردهی ۱.۴ میلی‌گرم در روز است.
· مقادیر توصیه شده برای کودکان بستگی به سن آن‌ها دارد.

برای تعیین بهترین دوز برای یک شرایط خاص، با پزشک مشورت کنید.

اقدامات احتیاطی و هشدار های ویژه:

بارداری و شیردهی:

مصرف تیامین به عنوان بخشی از رژیم غذایی، احتمالاً بی‌ خطر است. اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی‌ خطر بودن دوز های بالاتر در دوران بارداری و شیردهی وجود ندارد.

کودکان:

مصرف تیامین به عنوان بخشی از رژیم غذایی برای کودکان احتمالاً بی‌ خطر است. اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی‌ خطر بودن دوز های بالاتر یا عوارض جانبی احتمالی آن وجود ندارد.

مصرف الکل:

افرادی که به میزان زیادی الکل مصرف میکنند، اغلب سطوح پایینی از تیامین دارند و ممکن است به مکمل‌های تیامین نیاز داشته باشند. درد عصبی ناشی از اختلال مصرف الکل ممکن است زمانی که سطح تیامین پایین است، تشدید شود.

همودیالیز:

افرادی که تحت درمان همودیالیز قرار دارند ممکن است سطوح پایینی از تیامین داشته باشند و ممکن است به مکمل‌ های تیامین نیاز داشته باشند.

بیماری کبدی:

افراد مبتلا به بیماری مزمن کبدی اغلب سطوح پایینی از تیامین دارند و ممکن است به مکمل‌ های تیامین نیاز داشته باشند.

تداخلات:

تریمتوپریم با تیامین (ویتامین B1):

تیامین توسط پمپ‌ هایی به داخل و خارج سلول‌ها منتقل می‌ شود. تریمتوپریم ممکن است نحوه عملکرد این پمپ‌ ها را تغییر دهد و مقدار تیامین باقی‌ مانده در بدن را افزایش دهد.

ریبوفلاوین

ریبوفلاوین ویتامین B2 است. این ویتامین به طور گسترده در غذا های گیاهی و حیوانی از جمله شیر، گوشت، تخم مرغ، آجیل، آرد غنی شده و سبزیجات سبز یافت می شود.

ریبوفلاوین در بسیاری از فرآیند های بدن نقش دارد. این ویتامین برای پوست، پوشش دستگاه گوارش، سلول های خونی و عملکرد مغز ضروری است.

دوز مصرفی:

ریبوفلاوین یک ماده مغذی مهم است که در بسیاری از غذا ها یافت می‌ شود. مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، «مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌ شود و به شرح زیر است:

· برای مردان بالغ، RDA معادل ۱.۳ میلی‌گرم در روز است.
· برای زنان بالغ، RDA معادل ۱.۱ میلی‌گرم در روز است.
· در دوران بارداری، RDA معادل ۱.۴ میلی‌گرم و در دوران شیردهی، RDA معادل ۱.۶ میلی‌گرم است.
· مقادیر توصیه شده برای کودکان بستگی به سن آن‌ها دارد.

مصرف مکمل‌ های ریبوفلاوین همراه با غذا، جذب آن را توسط بدن افزایش می‌ دهد. برای تعیین بهترین دوز برای یک شرایط خاص، با پزشک مشورت کنید.

عوارض جانبی:

ریبوفلاوین برای اکثر افراد در دوزهای حداکثر ۴۰۰ میلی‌گرم در روز احتمالاً بی‌خطر است. در برخی افراد، ریبوفلاوین می‌ تواند باعث حالت تهوع شود.

اقدامات احتیاطی و هشدارهای ویژه:

بارداری و شیردهی:

مصرف ریبوفلاوین به میزانی که معمولاً در غذا ها یافت می‌ شود، احتمالاً بی‌ خطر است. مقدار توصیه شده مصرف روزانه در دوران بارداری ۱.۴ میلی‌ گرم و در دوران شیردهی ۱.۶ میلی‌ گرم است.

کودکان:

مصرف ریبوفلاوین به میزانی که معمولاً در غذا ها یافت می‌ شود، برای اکثر کودکان احتمالاً بی‌ خطر است. دوز های بالاتر ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی‌ گرم در روز نیز  ایمن است.

بیماری کبدی:

جذب ریبوفلاوین در افراد مبتلا به بیماری کبدی کاهش می‌ یاشد.

تداخلات:

تتراسایکلین‌ با ریبوفلاوین:

ریبوفلاوین ممکن است مقدار تتراسایکلین جذب شده توسط بدن را کاهش دهد. مصرف همزمان ریبوفلاوین با تتراسایکلین‌ ها ممکن است اثرات تتراسایکلین‌ ها را کاهش دهد. برای جلوگیری از این تداخل، ریبوفلاوین را ۲ ساعت قبل یا ۴ ساعت بعد از مصرف تتراسایکلین‌ ها مصرف کنید.

نیاسین

نیاسین نوعی از ویتامین B3 است که در بدن از تریپتوفان ساخته می‌شود. این ویتامین در بسیاری از مواد غذایی از جمله گوشت، ماهی، شیر، تخم مرغ، سبزیجات سبز و غلات یافت می‌شود.

نیاسین برای عملکرد و متابولیسم صحیح چربی‌ها و قندها در بدن و حفظ سلول‌های سالم ضروری است. در دوزهای بالا، نیاسین ممکن است به دلیل تأثیراتش روی لخته شدن خون، به افراد مبتلا به بیماری قلبی کمک کند. همچنین ممکن است سطح  تری گلیسیرید را در خون بهبود بخشد.
اشکال تجویزی نیاسین توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای سطح کلسترول غیرطبیعی و برای پیشگیری از کمبود ویتامین B3 و بیماری‌ پلاگر تأیید شده است. افراد از مکمل‌های نیاسین برای سندرم متابولیک، بیماری قلبی، آب مروارید، فشار خون بالا و بسیاری شرایط دیگر نیز استفاده می‌کنند.

نیاسین را با NADH، نیاسینامید، اینوزیتول نیکوتینات، IP-6 یا تریپتوفان اشتباه نگیرید. اینها یکسان نیستند.

دوز

نیاسین در بسیاری از مواد غذایی از جمله گوشت، ماهی، شیر، تخم مرغ، سبزیجات و غلات نیز یافت می‌شود. مقدار مورد نیاز برای مصرف روزانه، «مقدار مجاز توصیه شده رژیمی» (RDA) نامیده می‌شود. این مقدار برای مردان ۱۴ سال و بالاتر، ۱۶ میلی‌گرم  است. برای زنان ۱۴ سال و بالاتر، مقدار ۱۴ میلی‌گرم  است. در دوران بارداری، این مقدار ۱۸ میلی‌گرم و در دوران شیردهی، ۱۷ میلی‌گرم  است. برای کودکان، این مقدار بستگی به سن دارد. برای اطلاع از دوز مناسب برای یک شرایط خاص، با پزشک خود صحبت کنید.

عوارض جانبی:

نیاسین در صورت استفاده مناسب برای اکثر افراد بی‌خطر است. محصولات تجویزی حاوی نیاسین در صورت مصرف طبق دستورپزشک، ایمن هستند. غذاهای حاوی نیاسین یا مکمل‌های نیاسین در صورت مصرف با دوزهای کمتر از ۳۵ میلی‌گرم در روز بی‌خطر هستند.

یک عارضه جانبی رایج نیاسین، واکنش قرمزی پوست (گرگرفتگی) است. این حالت ممکن است باعث سوزش، خارش و قرمزی در صورت، بازوها و قفسه سینه و همچنین سردرد شود. شروع کردن با دوزهای کم و مصرف ۳۲۵ میلی‌گرم آسپرین قبل از هر دوز نیاسین ممکن است کمک کننده باشد. این واکنش معمولاً با عادت کردن بدن به نیاسین از بین می‌رود.

هشدارها:

بارداری و شیردهی:

نیاسین در دوران بارداری و شیردهی احتمالاً در صورت مصرف خوراکی بی‌خطر است. حداکثر مقدار توصیه شده نیاسین در دوران بارداری یا شیردهی برای افراد زیر ۱۸ سال، ۳۰ میلی‌گرم در روز و برای افراد ۱۹ سال و بالاتر، ۳۵ میلی‌گرم در روز است.

کودکان:

نیاسین در صورت مصرف خوراکی در دوزهای کمتر از حد بالای مجاز مصرف (UL) برای هر گروه سنی، احتمالاً بی‌خطر است. این حد مجاز به شرح زیر است:

۱۰ میلی‌گرم برای کودکان ۱ تا ۳ سال
۱۵ میلی‌گرم برای کودکان ۴ تا ۸ سال
۲۰ میلی‌گرم برای کودکان ۹ تا ۱۳ سال
۳۰ میلی‌گرم برای نوجوانان ۱۴ تا ۱۸ سال

آلرژی‌ها:

نیاسین ممکن است با تحریک آزادسازی هیستامین، آلرژی‌ها را تشدید کند. هیستامین ماده‌ای شیمیایی است که مسئول بروز علائم آلرژی است.

درد قفسه سینه (آنژین):

نیاسین باید در افراد مبتلا به آنژین با احتیاط مصرف شود.

دیابت:

نیاسین ممکن است قند خون را افزایش دهد. افراد مبتلا به دیابت که نیاسین مصرف می‌کنند باید قند خون خود را به دقت کنترل کنند.

بیماری کیسه صفرا:

نیاسین ممکن است بیماری کیسه صفرا را تشدید کند.

نقرس:

مصرف مقادیر زیاد نیاسین ممکن است خطر ابتلا به نقرس را افزایش دهد.

بیماری کلیوی:

نیاسین ممکن است در افراد مبتلا به بیماری کلیوی تجمع یابد. این امر ممکن است باعث آسیب شود.

بیماری کبدی:

مصرف دوزهای بالای نیاسین ممکن است آسیب کبدی را افزایش دهد. در صورت داشتن بیماری کبدی، از مقادیر زیاد استفاده نکنید.

فشار خون پایین:

مصرف نیاسین در دوزهای بالا ممکن است فشار خون را کاهش داده و این وضعیت را بدتر کند.

زخم‌های معده یا روده:

نیاسین ممکن است زخم‌ها را بدتر کند. در صورت داشتن زخم، از مقادیر زیاد استفاده نکنید.

عمل جراحی:

نیاسین ممکن است با کنترل قند خون در حین و پس از عمل جراحی تداخل داشته باشد. در مورد لزوم قطع مصرف نیاسین قبل از عمل جراحی برنامه‌ریزی شده با پزشک خود صحبت کنید.

اختلالات تیروئید:

تیروکسین هورمونی است که توسط غده تیروئید تولید می‌شود. نیاسین ممکن است سطح خونی تیروکسین را کاهش دهد. این امر ممکن است علائم برخی اختلالات تیروئید را بدتر کند.

تداخلات:

الکل (اتانول) با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

نیاسین می‌تواند باعث قرمزی و خارش پوست شود. مصرف الکل همراه با نیاسین ممکن است این قرمزی و خارش را تشدید کند. همچنین نگرانی‌هایی وجود دارد که مصرف الکل با نیاسین ممکن است احتمال آسیب کبدی را افزایش دهد.

آلوپورینول با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

آلوپورینول برای درمان نقرس استفاده می‌شود. مصرف دوزهای بالای نیاسین ممکن است نقرس را بدتر کرده و اثرات آلوپورینول را کاهش دهد.

نیاسین با داروهای دیابت:

مصرف دوزهای بالای نیاسین ممکن است سطح قند خون را افزایش دهد. مصرف نیاسین همراه با داروهای دیابت ممکن است اثرات این داروها را کاهش دهد. قند خون خود را به دقت کنترل کنید.

نیاسین با مهارکننده‌های جذب اسیدهای صفراوی:

برخی از داروها به نام مهارکننده‌های جذب اسیدهای صفراوی می‌توانند میزان جذب نیاسین در بدن را کاهش دهند. این امر ممکن است اثرات نیاسین را کاهش دهد. نیاسین و این داروها را با فاصله حداقل ۴ تا ۶ ساعت از هم مصرف کنید.

نیاسین با استاتین ها:

مصرف همزمان نیاسین با استاتین‌ها ممکن است خطر آسیب عضلانی را در برخی افراد افزایش دهد. با احتیاط استفاده کنید.

پروبنسید (Benemid) با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

پروبنسید برای درمان نقرس استفاده می‌شود. مصرف دوزهای بالای نیاسین ممکن است نقرس را بدتر کرده و اثرات پروبنسید را کاهش دهد.

سولفینپیرازون (Anturane) با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

سولفینپیرازون برای درمان نقرس استفاده می‌شود. مصرف دوزهای بالای نیاسین ممکن است نقرس را بدتر کرده و اثرات سولفینپیرازون را کاهش دهد.

داروهای ضد فشار خون با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

نیاسین ممکن است فشار خون را کاهش دهد. مصرف نیاسین همراه با داروهای کاهنده فشار خون ممکن است باعث کاهش بیش از حد فشار خون شود. فشار خون خود را به دقت کنترل کنید.

داروهای ضد انعقاد / ضد پلاکت با نیاسین:

نیاسین ممکن است سرعت لخته شدن خون را کاهش دهد. مصرف همزمان نیاسین با داروهایی که آنها نیز سرعت لخته شدن خون را کاهش می‌دهند، ممکن است خطر کبودی و خونریزی را افزایش دهد.

هورمون تیروئید با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

بدن به طور طبیعی هورمون‌های تیروئید را تولید می‌کند. نیاسین ممکن است سطح هورمون تیروئید را کاهش دهد. مصرف نیاسین همراه با قرص‌های هورمون تیروئید ممکن است اثرات هورمون تیروئید را کاهش دهد.

جمفیبروزیل (Lopid) با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

مصرف همزمان نیاسین با جمفیبروزیل ممکن است خطر آسیب عضلانی را در برخی افراد افزایش دهد. با احتیاط استفاده کنید.

 نیکوتین (Nicoderm) با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

نیاسین می‌تواند گاهی اوقات باعث برافروختگی (قرمزی پوست) و سرگیجه شود. برچسب‌های نیکوتین نیز می‌توانند باعث برافروختگی و سرگیجه شوند. مصرف نیاسین و استفاده همزمان از برچسب نیکوتین ممکن است خطر بروز برافروختگی و سرگیجه را افزایش دهد.

آسپرین با نیاسین و نیاسینامید (ویتامین B3):

آسپرین اغلب برای کاهش قرمزی پوست ناشی از نیاسین استفاده می‌شود. به نظر می‌رسد این دوزهای پایین آسپرین هنگامی که با نیاسین مصرف شوند، مشکلی ایجاد نمی‌کنند. اما مصرف دوزهای بالاتر آسپرین، مانند ۱ گرم در روز، ممکن است سرعت دفع نیاسین از بدن را کاهش دهد. این امر می‌تواند منجر به افزایش بیش از حد نیاسین در بدن و احتمالاً بروز عوارض جانبی شود. به دوزهای پایین آسپرین، مانند ۳۲۵ میلی‌گرم یا کمتر، پایبند باشید.

ویتامین B6:

ویتامین B6 نوعی از ویتامین‌های گروه B است. پیریدوکسین، پیریدوکسال و پیریدوکسامین همگی اشکال ویتامین B6 هستند. ویتامین B6 برای عملکرد صحیح قندها، چربی‌ها و پروتئین‌ها در بدن مورد نیاز است. همچنین برای رشد مغز، اعصاب، پوست و بسیاری از بخش‌ های دیگر بدن ضروری است. این ویتامین در غلات، حبوبات و تخم مرغ یافت می‌شود و اغلب در ترکیب با سایر ویتامین‌ های گروه B در محصولات کمپلکس B استفاده می‌ شود.

افراد معمولاً از ویتامین B6 برای پیشگیری و درمان کمبود این ویتامین استفاده می‌ کنند. همچنین برای بیماری قلبی، سندرم پیش از قاعدگی (PMS)، افسردگی، تهوع صبحگاهی، بیماری آلزایمر، کرامپ‌های قاعدگی، دیابت و بسیاری شرایط دیگر نیز کاربرد دارد.

دوز مصرفی:

«مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌ شود و به شرح زیر است:
· برای مردان: RDA برای سنین ۱۹ تا ۵۰ سال، ۱.۳ میلی‌گرم در روز و برای افراد بالای ۵۰ سال، ۱.۷ میلی‌گرم در روز است.
· برای زنان: RDA برای سنین ۱۹ تا ۵۰ سال، ۱.۳ میلی‌گرم در روز و برای افراد بالای ۵۰ سال، ۱.۵ میلی‌گرم در روز است.
· در دوران بارداری: RDA معادل ۱.۹ میلی‌گرم در روز است.
· در دوران شیردهی: RDA معادل ۲ میلی‌گرم در روز است.
· در کودکان: RDA بستگی به سن دارد.

عوارض جانبی:

ویتامین B6 در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. مصرف ویتامین B6 در دوز های ۱۰۰ میلی‌گرم در روز یا کمتر، عموماً بی‌ خطر در نظر گرفته می‌ شود.

ویتامین B6 در دوزهای ۱۰۱ تا ۲۰۰ میلی‌گرم در روز ممکن است بی‌ خطر باشد. در برخی افراد، ویتامین B6 ممکن است باعث حالت تهوع، درد معده، کاهش اشتها، سردرد و سایر عوارض جانبی شود. ویتامین B6 در دوزهای ۵۰۰ میلی‌ گرم یا بیشتر در روز ممکن است ناایمن باشد. دوز های بالای ویتامین B6، به ویژه ۱۰۰۰ میلی‌گرم یا بیشتر در روز، ممکن است باعث مشکلات مغزی و عصبی شود.

اقدامات احتیاطی و هشدارهای ویژه:

بارداری:

مصرف ویتامین B6، در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. گاهی اوقات برای کنترل تهوع صبحگاهی استفاده می‌ شود، اما این کار فقط باید تحت نظارت پزشک انجام شود. مصرف دوز های بالا ممکن است ناایمن باشد. دوز های بالا ممکن است باعث تشنج در نوزادان شود.

شیردهی:

مصرف ویتامین B6 در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. مقدار توصیه شده در دوران شیردهی ۲ میلی‌گرم در روز است. از مصرف مقادیر زیاد خودداری کنید. اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی‌ خطر بودن مصرف دوز های بالای ویتامین B6 در دوران شیردهی وجود ندارد.

استنت :

پس از دریافت استنت کرونری، از مصرف ترکیب ویتامین B6، فولات و ویتامین B12 خودداری کنید. این ترکیب ممکن است خطر تنگ شدن رگ‌ های خونی را افزایش دهد.

جراحی کاهش وزن:

برای افرادی که جراحی کاهش وزن انجام داده‌اند، مصرف مکمل ویتامین B6 لازم نیست. مصرف بیش از حد ممکن است احتمال عوارض جانبی مانند حالت تهوع، استفراغ و تیره شدن پوست را افزایش دهد.

تداخلات:

فنی توئین

آمیودارون

فنوباربیتال

داروهای فشار خون بالا

لوودوپا

ویتامین B12

ویتامین B12 یک ویتامین ضروری است که در غذاهایی مانند گوشت، ماهی و لبنیات یافت می‌شود و برای عملکرد و رشد بسیاری از بخش‌ های بدن، از جمله مغز، اعصاب و سلول‌های خونی ضروری است. متیل‌کوبالامین شکل فعال ویتامین B12 است. سیانوکوبالامین، که باید توسط بدن به شکل فعال تبدیل شود، رایج‌ترین نوع مورد استفاده در مکمل‌ ها است.

عوارض جانبی:

ویتامین B12 برای اکثر افراد احتمالاً بی‌ خطر است. ویتامین B12 حتی در دوز های بالا نیز بی‌خطر در نظر گرفته می‌ شود.

دوز مصرفی:

ویتامین B12 یک ماده مغذی ضروری است. ماهی، صدف، گوشت، تخم مرغ و محصولات لبنی از منابع خوب ویتامین B12 هستند. مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، «مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌ شود و به شرح زیر است:

· افراد 18 سال و بالاتر، ۲.۴ میکروگرم در روز
· بارداری، ۲.۶ میکروگرم در روز
· شیردهی، این مقدار ۲.۸ میکروگرم در روز
· در کودکان، این مقدار بستگی به سن دارد.

به افراد بالای 50 سال توصیه می‌ شود که غذا های غنی‌ شده با ویتامین B12 مصرف کنند یا از مکمل ویتامین B12 استفاده نمایند. دوز خوراکی ۲۵ تا ۱۰۰ میکروگرم در روز برای حفظ سطح ویتامین B12 در بزرگسالان مسن توصیه میشود. برای تعیین دوز مناسب برای شرایط خاص خود، با پزشک مشورت کنید.

پانتوتنیک اسید

اسید پانتوتنیک ویتامین B5 است. این ویتامین به‌ طور گسترده درگوشت، سبزیجات، غلات، حبوبات، تخم‌مرغ و شیر یافت می‌ شود.

اسید پانتوتنیک به بدن در استفاده از کربوهیدرات‌ ها، پروتئین‌ ها و چربی‌ ها کمک می‌ کند. همچنین برای حفظ سلامت پوست مهم است. ویتامین B5 به شکل D-اسید پانتوتنیک و همچنین به شکل دکسپانتِنول و کلسیم پانتوتنات در دسترس است.

عوارض جانبی

اسید پانتوتنیک برای اکثر افراد بی‌ خطر است. مقدار توصیه‌ شده برای بزرگسالان ۵ میلی‌ گرم در روز است. مقادیر بیشتر (تا ۱ گرم) برای اکثر افراد بی‌خطر به نظر می‌رسد. اما مصرف مقادیر بیشتر، احتمال عوارضی مانند اسهال را افزایش می‌ دهد.

ملاحظات و هشدارهای ویژه

· بارداری:

مصرف خوراکی اسید پانتوتنیک در این دوران بی‌ خطر است. مقدار توصیه‌ شده در دوران بارداری ۶ میلی‌ گرم روزانه است.

· شیردهی:

مصرف خوراکی اسید پانتوتنیک در این دوران بی‌ خطر است. مقدار توصیه‌ شده در دوران شیردهی ۷ میلی‌ گرم روزانه است.

· کودکان:

مصرف خوراکی و موضعی اسید پانتوتنیک برای کودکان بی‌ خطر است.

تداخل‌ های دارویی

در حال حاضر اطلاعاتی در مورد تداخل‌ های دارویی اسید پانتوتنیک در دسترس نیست.

دوز مصرفی

· توصیه می‌ شود بزرگسالان روزانه ۵ میلی‌ گرم اسید پانتوتنیک مصرف کنند.
· در دوران بارداری باید روزانه ۶ میلی‌ گرم مصرف شود.
· در دوران شیردهی باید روزانه ۷ میلی‌ گرم مصرف شود.
· مقادیر توصیه‌ شده برای کودکان بسته به سن متفاوت است.