قرص کلسی شور _ CalciSure

قرص کلسی شور چیست؟

کلسی شور حاوی کلسیم، منیزیوم، زینک و د3 می باشد و به حفظ سلامت استخوان ها و پیشگیری از پوکی استخوان کمک می کند.

کلسیم

کلسیم یک ماده مغذی ضروری است که در بسیاری از مواد غذایی مانند لبنیات، ساردین و ماهی سالمون و سبزیجات برگ دار یافت میشود. بیش از ۹۹٪ کلسیم بدن در استخوان ها و دندان ها وجود دارد.

استخوان ها دائماً در حال تجزیه و بازسازی هستند. کلسیم برای این فرآیند لازم است. مصرف کلسیم اضافی به بازسازی و استحکام استخوان ها کمک می کند. سیستم های قلب، اعصاب و انعقاد خون نیز به کلسیم نیاز دارند.

معمولاً کلسیم برای درمان و پیشگیری از سطح پایین کلسیم خون، پوکی استخوان، نرمی استخوان و سندرم پیش از قاعدگی استفاده میشود.

عوارض جانبی

مصرف کلسیم در مقادیر توصیه شده حدود ۱۰۰۰-۱۲۰۰ میلی گرم در روز بی خطر است و ممکن است عوارض جزئی مانند آروغ یا گاز ایجاد کند. اما مصرف دوز های بالاتر از حد مجاز روزانه (UL) خطرناک است. این حد برای بزرگسالان ۱۹-۵۰ سال ۲۵۰۰ میلی گرم و برای بزرگسالان بالای ۵۰ سال ۲۰۰۰ میلی گرم است. مصرف بیش از این میتواند خطر عوارض جدی را افزایش دهد.

هشدار ها و موارد احتیاط

· بارداری و شیردهی: در مقادیر توصیه شده بی خطر است.
· کودکان: در مقادیر توصیه شده بی خطر است.

· اختلالات کلیوی: در افراد مبتلا به بیماری کلیوی، مکمل های کلسیم میتوانند سطح کلسیم را بیش از حد افزایش دهند. بنابراین قبل از مصرف با پزشک مشورت کنید.

تداخلات

· آنتی بیوتیک های کینولون و تتراسایکلین
· لووتیروکسین
· بیس فسفونات ها
· داروهای خاص اچ آی وی
· سوتالول
· دیگوکسین
· داروهای ادرارآور تیازیدی

دوز مصرفی

مقدار مجاز توصیه شده روزانه (RDA) برای تمام بزرگسالان ۱۹-۵۰ سال و مردان ۵۱-۷۰ سال، ۱۰۰۰ میلیگرم است. برای زنان ۵۱ سال به بالا، ۱۲۰۰ میلیگرم است. در دوران بارداری و شیردهی، این مقدار برای افراد زیر ۱۹ سال ۱۳۰۰ میلیگرم و برای افراد ۱۹ سال به بالا ۱۰۰۰ میلیگرم است.

منیزیوم

منیزیم یک ماده معدنی است که بدن شما برای عملکرد صحیح عضلانی به آن نیاز دارد. این ماده به صد ها فرآیند مهم بدن از جمله عملکرد عضلات و اعصاب کمک میکند همچنین به استحکام استخوان‌ها، سلامت قلب و تنظیم قند خون کمک می‌کند و در بالا نگه داشتن سطح انرژی بدن نقش دارد.

دوز مصرفی:

مقادیر مجاز توصیه شده روزانه (RDA) برای منیزیم به این شرح است:
۱۹-۳۰ سال: ۴۰۰ میلی‌ گرم (مردان) و ۳۱۰ میلی‌ گرم (زنان)
۳۱ سال و بالاتر: ۴۲۰ میلی‌ گرم (مردان) و ۳۲۰ میلی‌ گرم (زنان)
بارداری: ۱۴-۱۸ سال:۴۰۰ میلی‌ گرم  ۱۹-۳۰ سال:۳۵۰ میلی‌ گرم ۳۱-۵۰ سال:۳۶۰ میلی‌ گرم
شیردهی: ۱۴-۱۸ سال: ۳۶۰ میلی‌ گرم ۱۹-۳۰ سال: ۳۱۰ میلی‌ گرم ۳۱-۵۰ سال: ۳۲۰ میلی‌ گرم
حداکثر سطح مصرف روزانه (UL) برای منیزیم برای افراد بالای ۸ سال و افراد باردار و شیرده، ۳۵۰ میلی‌ گرم است.

عوارض جانبی:

منیزیم برای بیشتر افراد در صورت مصرف در محدوده ی مجاز، بیخطر است. دوز های کمتر از ۳۵۰ میلی‌ گرم در روز برای بیشتر بزرگسالان ایمن است. در برخی افراد، منیزیم ممکن است باعث ناراحتی معده، حالت تهوع، استفراغ، اسهال و عوارض جانبی دیگر شود. در صورت مصرف در مقادیر بسیار زیاد (بیشتر از ۳۵۰ میلی‌گرم در روز)، منیزیم ایمن نیست. دوزهای بالا ممکن است باعث تجمع بیش از حد منیزیم در بدن شود و عوارض جانبی جدی از جمله ضربان قلب نامنظم، فشار خون پایین، گیجی، کاهش سرعت تنفس، کما و مرگ را به دنبال داشته باشد.

هشدارها و احتیاط‌ های ویژه:

بارداری و شیردهی:

منیزیم برای افراد باردار یا شیرده در صورتیکه که به صورت خوراکی در دوز های کمتر از ۳۵۰ میلیگرم در روز مصرف شود، ایمن است. مصرف خوراکی منیزیم در دوز های بالا میتواند باعث اسهال و افزایش سطح منیزیم در خون شود.

کودکان:

منیزیم برای بیشتر کودکان هنگامی که به‌صورت خوراکی و به‌ اندازه مصرف شود بیخطر است.حداکثر دوز مجاز منیزیوم در کودکان به شرح زیر است:

۶۵ میلیگرم برای کودکان ۱ تا ۳ سال

۱۱۰ میلیگرم برای کودکان ۴ تا ۸ سال

۳۵۰ میلیگرم برای کودکان بالاتر از ۸ سال

اعتیاد به الکل:

سوء مصرف الکل خطر کمبود منیزیم را افزایش میدهد.

اختلالات خون‌ ریزی:

به نظر میرسد منیزیم باعث کاهش سرعت لخته شدن خون می‌شود.

دیابت:

دیابت خطر کمبود منیزیم را افزایش میدهد.

بلوک قلبی:

مصرف دوز های بالای منیزیم در افراد مبتلا به بلوک قلبی خطرناک است.

تداخلات دارویی:

لوودوپا/کاربیدوپا

آمینوگلیکوزیدها

کینولون‌ ها

آنتی‌بیوتیک‌ تتراسایکلین

بیس‌فسفونات‌ها

دارو های فشار خون (مسدودکننده‌ های کانال کلسیم)

شل‌کننده‌ های عضلانی

دارو های ادرارآور (دیورتیک‌های نگهدارنده پتاسیم)

داروهای ضد انعقاد/ضد پلاکت

دیگوکسین

دارو های دیابت (سولفونیل اوره‌ ها)

آنتی‌اسید ها

گاباپنتین

کتامین

سوولامر

زینک:

روی یک عنصر کمیاب ضروری است که معمولاً در گوشت قرمز، گوشت مرغ و ماهی یافت می‌شود و برای سلامت انسان ضروری است. بدن روی اضافی را ذخیره نمیکند، بنابراین باید از رژیم غذایی به دست آید. این ماده برای عملکرد سیستم ایمنی، التیام زخم، لخته شدن خون، عملکرد تیروئید و موارد بسیار دیگر مورد نیاز است. همچنین نقش کلیدی در حفظ بینایی دارد و ممکن است اثراتی ضد ویروس داشته باشد. مردم معمولاً از روی برای درمان کمبود روی، اسهال و بیماری ویلسون نیز استفاده میکنند. روی همچنین برای آکنه، دیابت، بی‌اشتهایی، سوختگی‌ ها و بسیاری اهداف دیگر به کار میرود.

عوارض جانبی:

هنگام مصرف خوراکی: روی در مقادیر حداکثر ۴۰ میلی‌گرم در روز بی خطر است. مصرف دوز های بیشتر از ۴۰ میلی‌گرم در روز ممکن است جذب مس در بدن را کاهش دهد. مصرف دوز های بسیار بالای روی ممکن است باعث دل درد، استفراغ و بسیاری مشکلات دیگر شود.

هنگام استفاده روی پوست: استفاده از روی، روی پوست آسیب‌ دیده ممکن است باعث سوزش، گزگز، خارش و مور مور شدن شود.

احتیاط‌ ها و هشدار های ویژه:

بارداری:

روی در صورت استفاده به میزان توصیه شده در دوران بارداری بی خطر است. اما استفاده از آن در دوزهای بالا ایمن نیست. افراد بالای ۱۸ سال نباید بیش از ۴۰ میلی‌گرم و افراد ۱۴ تا ۱۸ سال نباید بیش از ۳۴ میلی‌گرم روی در روز در دوران بارداری مصرف کنند.

شیردهی:

روی در صورت استفاده به میزان توصیه شده در دوران شیردهی بی خطر است. اما روی در صورت استفاده در دوزهای بالا ایمن نیست. افراد بالای ۱۸ سال نباید بیش از ۴۰ میلی‌گرم و افراد ۱۴ تا ۱۸ سال نباید بیش از ۳۴ میلی‌گرم روی در روز در دوران شیردهی مصرف کنند.

کودکان:

روی در صورت مصرف به میزان توصیه شده، بی خطر است. حداکثر دوز مناسب کودکان به شرح زیر است:

۴ میلیگرم در روز برای نوزادان ۰ تا ۶ ماهه

۵ میلیگرم در روز برای نوزادان ۷ تا ۱۲ ماهه

۷ میلیگرم در روز برای کودکان ۱ تا ۳ ساله

۱۲ میلیگرم در روز برای کودکان ۴ تا ۸ ساله

۲۳ میلیگرم در روز برای کودکان ۹ تا ۱۳ ساله

۳۴ میلیگرم در روز برای افراد ۱۴ تا ۱۸ ساله

در نوزادان، استفاده موضعی از روی بر روی پوست آسیب‌ دیده توصیه نمیشود.

اختلال مصرف الکل:

مصرف طولانی‌ مدت و بیش از حد الکل ممکن است توانایی بدن در جذب روی را کاهش دهد.

جراحی کاهش وزن: 

این جراحی جذب روی را کاهش میدهد و ممکن است خطر کمبود روی را افزایش دهد.

کمبود مس:

مصرف بیش از حد روی میتواند منجر به کمبود مس شود.

بیماری کلیوی:

مصرف کم روی در رژیم غذایی ممکن است خطر ابتلا به بیماری کلیوی را افزایش دهد. همچنین افراد مبتلا به بیماری کلیوی که تحت همودیالیز هستند، در معرض خطر کمبود روی بوده و ممکن است نیاز به مکمل‌ های روی داشته باشند.

گیاهخواری:

رژیم‌های گیاهخواری اغلب با جذب کمتر روی مرتبط هستند.

تداخلات دارویی:

1- آنتی‌بیوتیک‌ های کینولون با روی:

مصرف همزمان روی با آنتی‌ بیوتیک‌ های کینولون ممکن است اثرات این آنتی‌ بیوتیک‌ ها را کاهش دهد. برای جلوگیری از این تداخل، آنتی‌ بیوتیک را حداقل ۲ ساعت قبل یا ۴ تا ۶ ساعت پس از مکمل‌ های روی مصرف کنید.

2- آنتی‌بیوتیک‌ های تتراسایکلین با روی:

مصرف روی به همراه تتراسایکلین‌ ها ممکن است اثرات تتراسایکلین‌ ها را کاهش دهد. برای جلوگیری از این تداخل، تتراسایکلین‌ ها را ۲ ساعت قبل یا ۴ تا ۶ ساعت پس از مصرف مکمل‌ های روی مصرف کنید.

3- سیس‌ پلاتین

4- سفالکسین

5- دارو های AIDS (مهارکننده‌های اینتگراز)

6- آمی‌لوراید

دوز مصرفی:

روی یک ماده مغذی ضروری است که در غذاهایی مانند گوشت قرمز، مرغ و ماهی یافت می‌شود. مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، «مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌شود.

RDA  به شرح زیر است:

زنان ۱۸ ساله: ۹ میلیگرم

زنان بالای ۱۹ سال: ۸ میلیگرم

مردان ۱۸ سال و بالاتر: ۱۱ میلیگرم

بارداری: افراد ۱۸ ساله، ۱۳ میلیگرم و افراد ۱۹ سال و بالاتر، ۱۱ میلیگرم

شیردهی: افراد ۱۸ ساله، ۱۷ میلیگرم و افراد ۱۹ سال و بالاتر، ۱۲ میلیگرم

در کودکان، RDA بستگی به سن دارد.

ویتامین D

ویتامین D یک ویتامین ضروری است که به تنظیم کلسیم و فسفر در بدن کمک میکند. همچنین در حفظ تراکم استخوان نقش دارد. ویتامین D در ماهی، تخم مرغ و شیر غنی شده یافت می‌شود. همچنین هنگامی که پوست در معرض نور خورشید قرار میگیرد، در پوست ساخته میشود.

مکمل‌های ویتامین D معمولاً برای درمان و پیشگیری از کمبود ویتامین D، برای استخوان‌ های ضعیف و شکننده، پوسیدگی دندان، پسوریازیس و تب یونجه استفاده میشوند.

حفظ سطح ویتامین D بسیار مهم است. این کار را میتوان با مصرف روزانه ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ واحد ویتامین D یا سپری کردن ۱۵ تا ۳۰ دقیقه در روز زیر نور آفتاب انجام داد. افرادی که به اندازه کافی نور خورشید دریافت نمیکنند و افراد ۶۵ سال به بالا در معرض خطر بیشتری برای کمبود ویتامین D هستند.

عوارض جانبی:

· ویتامین D در مقادیر توصیه شده بی خطر است.
· برخی عوارض مصرف بیش از حد ویتامین D شامل ضعف، خشکی دهان، حالت تهوع و استفراغ است.
· مصرف ویتامین D در طولانی مدت به مقدار بیش از ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم) در روز ممکن است موجب سمیت شود.

هشدارها و موارد احتیاط ویژه:

· بارداری و شیردهی: ویتامین D در دوران بارداری و شیردهی در صورت استفاده کمتر از ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم) در روز بی خطر است.
· کودکان: ویتامین D در کودکان در مقادیر توصیه شده بی خطر است.

حداکثر مقادیر مجاز توصیه شده به شرح زیر است:
· نوزادان ۰-۶ ماه ۱۰۰۰ واحد (۲۵ میکروگرم)
· نوزادان ۶-۱۲ ماه ۱۵۰۰ واحد (۳۷.۵ میکروگرم)
· کودکان ۱-۳ سال ۲۵۰۰ واحد (۶۲.۵ میکروگرم)
· کودکان ۴-۸ سال ۳۰۰۰ واحد (۷۵ میکروگرم)
· کودکان ۹ سال و بالاتر ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم)

تداخلات دارویی:

· کلسیپوترین
· دیگوکسین
· دیلیتیازم
· وراپامیل
· داروهای ادرارآور (تیازید)

· داروهای متابولیزه شونده توسط کبد
· آتورواستاتین
· آلومینیوم

دوز مصرفی:

· RDA برای افراد ۱-۷۰ ساله، ۶۰۰ واحد (۱۵ میکروگرم) در روز و برای افراد ۷۱ سال به بالا، ۸۰۰ واحد (۲۰ میکروگرم) در روز است.
· در دوران بارداری و شیردهی، RDA معادل ۶۰۰ واحد (۱۵ میکروگرم) در روز است.

ویتامین D همچنین پس از قرار گرفتن در معرض آفتاب در پوست ساخته می‌ شود. سپری کردن ۱۵-۳۰ دقیقه در روز زیر نور آفتاب برای حفظ سطح طبیعی ویتامین D در بیشتر افراد کافی است.