فلیپ 30 Felip

فلیپ چیست؟

مکمل فلیپ حاوی 30 میلی گرم آهن پیروفسفات به فرم لیپوزومال به همراه فولیک اسید می باشد و به درمان کم خونی فقر آهن با حداکثر جذب و حداقل عوارض گوارشی کمک می کند.

آهن

آهن یک ماده معدنی است که بیشتر آن در گلبول‌ های قرمز و سلول‌ های عضلانی یافت می‌ شود. منابع غذایی آن شامل گوشت، ماهی، لوبیا، اسفناج و غلات می باشد.

آهن به گلبول‌های قرمز کمک می‌کند تا اکسیژن را از ریه‌ ها به سلول‌ های سراسر بدن برسانند. این ماده همچنین در بسیاری از عملکرد های مهم بدن نقش دارد.

از آهن برای پیشگیری و درمان انواع مختلف کم‌ خونی ناشی از سطوح پایین آهن استفاده می‌ شود. همچنین به بهبود بیش فعالی (ADHD)، رشد کودک، خستگی و بسیاری شرایط دیگر نیز استفاده می‌شود.

عوارض جانبی

آهن در دوزهای کمتر از «حد بالای مجاز مصرف» (UL) که ۴۵ میلی‌گرم آهن المنتال در روز است، برای اکثر افراد بی‌ خطر محسوب می‌ شود. این ماده می‌تواند عوارضی مانند ناراحتی معده، حالت تهوع و استفراغ ایجاد کند. به نظر می‌ رسد مصرف مکمل‌ های آهن همراه با غذا، عوارض جانبی را کاهش می‌ دهد، اما غذا همچنین می‌تواند از جذب آهن در بدن بکاهد.

احتیاط‌ ها و هشدارهای ویژه

· بارداری و شیردهی:

مصرف آهن در دوزهای کمتر از حد مجاز (۴۵ میلی‌گرم آهن المنتال در روز) در دوران بارداری و شیردهی بی‌ خطر است. اما مصرف دوز های بالا به صورت خوراکی ایمن نیست. اگر کمبود آهن ندارید، روزانه بیش از ۴۵ میلی‌گرم مصرف نکنید. دوز های بالاتر می‌ تواند باعث عوارض معده مانند تهوع و استفراغ شود و حتی ممکن است خطر زایمان زودرس را افزایش دهد.

· کودکان:

مصرف آهن در دوز های کمتر از حد مجاز (۴۰ میلی‌ گرم آهن المنتال در روز) برای کودکان بی‌ خطر است. اما دوز های بالا برای کودکان خطرناک است. آهن شایع‌ ترین علت مرگ‌و میر ناشی از مسمومیت در کودکان محسوب می‌ شود.

· دیابت:

مصرف بالا ی آهن در رژیم غذایی ممکن است خطر بیماری قلبی را در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ افزایش دهد. در صورت ابتلا به دیابت، میزان مصرف آهن خود را با پزشک خود در میان بگذارید.

· همودیالیز:

آهن موجود در مکمل‌ ها ممکن است در افراد تحت همودیالیز به خوبی جذب نشود.

· تِلانژیکتازی هموراژیک ارثی (HHT):

مصرف آهن ممکن است خطر خونریزی بینی را در بیماران مبتلا به HHT افزایش دهد.

· نوزادان نارس:

دادن آهن به نوزادان نارس با سطوح پایین ویتامین E در خون می‌ تواند باعث مشکلات جدی شود. سطوح پایین ویتامین E باید قبل از دادن آهن درمان شود. بنابراین قبل از دادن آهن به یک نوزاد نارس با پزشک مشورت کنید.

· تمرینات بدنی:

آهن ممکن است در دختران جوانی که در تمرینات بدنی شرکت می‌کنند، به خوبی جذب نشود.

· آسیب مغزی تروماتیک (ضربه ناگهانی به سر):

آهن ممکن است تورم مغز را در افرادی که به تازگی دچار آسیب مغزی شده‌اند، تشدید کند.

تداخلات دارویی

· آنتی‌بیوتیک‌ های کینولون
· آنتی‌بیوتیک‌های تتراسایکلین
· بیس‌فسفونات ها
· کلرامفنیکل
· لوودوپا
· لووتیروکسین
· متیل‌دوپا
· مایکوفنولات
· پنیسیلامین
· داروهای HIV/AIDS (مهارکننده‌های اینتگراز)
· بیکتگراویر/امتریسیتابین/تنوفوویر
· دنوسوماب پرولیا

دوز مصرفی

آهن در بسیاری از غذا ها از جمله گوشت گاو، جگر، گوشت بره، گوشت خوک، ژامبون، مرغ، ماهی، اسفناج و لوبیا یافت می‌ شود. مقدار مجاز توصیه شده روزانه (RDA) به شرح زیر است:

مردان ۱۹ سال و بالاتر و زنان ۵۱ سال و بالاتر: ۸ میلی‌گرم

زنان ۱۹-۵۰ سال: ۱۸ میلی‌ گرم

دوران بارداری: ۲۷ میلی‌ گرم
دوران شیردهی: برای افراد ۱۴-۱۸ سال، ۱۰ میلی‌گرم و برای افراد ۱۹-۵۰ سال، ۹ میلی‌گرم

در کودکان، مقدار توصیه شده بر اساس سن متفاوت است. روزانه بیش از ۴۵ میلی‌گرم آهن مصرف نکنید، مگر تحت نظارت پزشک. برای تعیین نوع محصول و دوز مناسب برای شرایط خاص خود، با پزشک مشورت کنید.

ویتامین B9 ( فولیک اسید)

فولات و اسید فولیک اشکال مختلف ویتامین B9 هستند که برای درمان کمبود این ویتامین و پیشگیری از برخی ناهنجاری ها در جنین استفاده می‌شوند.

غذاهایی که به طور طبیعی فولات بالایی دارند شامل سبزیجات برگ‌دار، بامیه، مارچوبه، برخی میوه‌ ها، لوبیا، مخمر، قارچ، جگر و کلیه حیوانات، آب پرتقال و آب گوجه فرنگی می باشند. اسید فولیک به صورت مکمل نیز موجود است و اغلب همراه با سایر ویتامین‌های گروه B استفاده می‌شود.

اسید فولیک برای پیشگیری و درمان سطح پایین فولات خون (کمبود فولات) و سطح بالای هموسیستئین خون (هیپرهموسیستئینمی) استفاده می‌شود. همچنین در دوران بارداری برای جلوگیری از نقص‌ های مادرزادی جدی مانند اسپینا بیفیدا و همچنین افسردگی، سکته مغزی، کاهش حافظه و مهارت‌ های تفکر نیز کاربرد دارد.

موارد استفاده و اثربخشی

· کمبود فولات:

مصرف اسید فولیک، کمبود فولات را بهبود می‌ بخشد.

· سطوح بالای هموسیستئین خون (هیپرهموسیستئینمی):

این حالت با بیماری قلبی و سکته مرتبط است. مصرف خوراکی اسید فولیک، سطح هموسیستئین را در افراد با سطح طبیعی یا بالای هموسیستئین و افراد مبتلا به نارسایی کلیه کاهش می‌دهد.

· سمیت ناشی از داروی متوترکسات:

مصرف خوراکی اسید فولیک به نظر می‌رسد حالت تهوع و استفراغ ناشی از درمان با متوترکسات را کاهش می‌دهد.

· نقص‌ های مادرزادی مغز و ستون فقرات (نقص لوله عصبی):

مصرف روزانه ۶۰۰ تا ۸۰۰ میکروگرم اسید فولیک به صورت خوراکی در دوران بارداری، خطر این نقص‌ های مادرزادی را کاهش می‌دهد. این اسید فولیک می‌ تواند از رژیم غذایی یا مکمل‌ها تأمین شود. برخی افراد پرخطر باید روزانه ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ میکروگرم دریافت کنند.

· کاهش حافظه و مهارت‌ های تفکر در افراد مسن:

مصرف خوراکی اسید فولیک، ممکن است حافظه تفکر را در افراد مسنی که در معرض آلزایمر هستند بهبود بخشد.

· افسردگی:

مصرف خوراکی اسید فولیک همراه با داروهای ضدافسردگی، به نظر می‌ رسد علائم را در برخی افراد مبتلا به افسردگی بهبود می‌بخشد.

· فشار خون بالا:

مصرف روزانه اسید فولیک به مدت حداقل ۶ هفته، فشار خون را در برخی افراد مبتلا به فشار خون بالا کاهش می‌دهد.

· درگیری لثه ناشی از داروی فنی توئین:

استفاده موضعی از اسید فولیک روی لثه به نظر می‌رسد از این مشکل جلوگیری می‌کند. اما مصرف خوراکی آن مؤثر به نظر نمی‌رسد.

· سکته مغزی:

مصرف مکمل‌ های اسید فولیک می‌ تواند خطر سکته مغزی را کاهش دهد.

· ویتیلیگو یا پیسی:

مصرف خوراکی اسید فولیک به نظر می‌ رسد علائم این بیماری را بهبود می‌بخشد.

عوارض جانبی

مصرف اسید فولیک در دوزهای حداکثر ۱ میلی‌گرم در روز به احتمال زیاد برای اکثر افراد ایمن است. دوزهای بالاتر از ۱ میلی‌گرم در روز ممکن است ایمن نباشد. این دوزها می‌توانند باعث ناراحتی معده، حالت تهوع، اسهال، تحریک‌پذیری، گیجی، تغییرات رفتاری، واکنش‌ های پوستی، تشنج و سایر عوارض جانبی شوند.

شکل دیگری از اسید فولیک به نام L-5-متیل‌تتراهیدروفولات (L-5-MTHF) نیز در مکمل‌ ها یافت می‌شود. این نوع اسید فولیک ممکن است در دوزهای حداکثر حدود ۴۰۰ میکروگرم روزانه برای اکثر افراد ایمن باشد.

نگرانی‌هایی وجود دارد که مصرف بیش از حد اسید فولیک در طولانی مدت ممکن است باعث عوارض جانبی جدی شود. برخی تحقیقات نشان می‌دهند که مصرف اسید فولیک در دوزهای ۰.۸ تا ۱.۲ میلی‌گرم روزانه ممکن است خطر سرطان را افزایش دهد یا خطر حمله قلبی را در افراد مبتلا به مشکلات قلبی بالا ببرد.

احتیاط‌ ها و هشدارهای ویژه

· بارداری و شیردهی:

مصرف ۳۰۰ تا ۴۰۰ میکروگرم اسید فولیک روزانه در دوران بارداری برای جلوگیری از نقایص خاص مادرزادی توصیه می‌شود. حداکثر مقدار توصیه شده اسید فولیک در دوران بارداری یا شیردهی برای افراد زیر ۱۸ سال ۸۰۰ میکروگرم و برای افراد بالای ۱۸ سال ۱۰۰۰ میکروگرم در روز است. مگر با دستور متخصص، از مصرف بیشتر خودداری کنید.

· کودکان:

مصرف اسید فولیک به صورت خوراکی در مقادیر توصیه شده متناسب با سن کودکان به احتمال زیاد ایمن است. اما کودکان باید از مصرف دوزهای بالاتر از حد مجاز روزانه خودداری کنند. این محدودیت‌ ها عبارتند از:

۳۰۰ میکروگرم برای سن ۱-۳ سال

۴۰۰ میکروگرم برای سن ۴-۸ سال

۶۰۰ میکروگرم برای سن ۹-۱۳ سال

۸۰۰ میکروگرم برای سن ۱۴-۱۸ سال

· آنژیوپلاستی

استفاده از اسید فولیک، ویتامین B6 و ویتامین B12 ممکن است تنگی عروق را بدتر کند. افراد در حال بهبودی از این روش نباید از اسید فولیک استفاده کنند.

· سرطان:

تحقیقات اولیه نشان می‌دهد که مصرف ۰.۸ تا ۱ میلی‌گرم اسید فولیک روزانه ممکن است خطر سرطان را افزایش دهد. تا زمانی که اطلاعات بیشتری به دست آید، افراد با سابقه سرطان باید از دوزهای بالای اسید فولیک اجتناب کنند.

· اختلال تشنج:

مصرف مکمل‌ های اسید فولیک، به ویژه در دوزهای بالا، ممکن است تشنج را در افراد مبتلا به اختلالات تشنج بدتر کند.

· کمبود ویتامین B12:

مصرف مکمل‌ های اسید فولیک ممکن است برخی آزمایشات آزمایشگاهی را در افراد با سطح پایین ویتامین B12 بهبود بخشد. این ممکن است به نظر برسد که کمبود ویتامین B12 بهبود یافته است در حالی که اینطور نیست. اگر درمان نشود، این امر می‌تواند باعث آسیب دائمی عصبی شود.

تداخلات دارویی

· فوسفنی‌توئین
· فنوباربیتال
· فنی‌توئین
· پریمیدون
· پیریمتامین

· ۵-فلورواوراسیل
· کاپسیتابین

دوز مصرفی

اسید فولیک یک ماده مغذی مهم است. مقداری که باید روزانه مصرف شود، مقدار توصیه شده رژیمی (RDA) نامیده می‌شود. RDA برای اسید فولیک به صورت معادل فولات غذایی (DFE) ارائه می‌شود. دلیل این امر این است که بدن اسید فولیک موجود در مکمل‌ها را بهتر از فولات موجود در غذا جذب می‌کند. ۱ میکروگرم DFE معادل ۱ میکروگرم فولات موجود در غذاست. اما ۱ میکروگرم DFE معادل ۰.۶ میکروگرم اسید فولیک مکمل است.

RDA برای بزرگسالان ۴۰۰ میکروگرم DFE روزانه است. در بارداری، RDA 600 میکروگرم DFE روزانه و در دوران شیردهی، ۵۰۰ میکروگرم DFE روزانه است. در کودکان، RDA به سن بستگی دارد. برای تعیین دوز مناسب برای یک شرایط خاص، با پزشک مشورت کنید.