کپسول نوروبیوژل دانا

کپسول نوروبیوژل دانا چیست؟

نوروبیوژل حاوی ویتامین های ب1، ب6 و ب12 می باشد و به حفظ عملکرد سیستم عصبی، افزایش انرژی، بهبود خلق و خو و متابولیسم طبیعی انرژی کمک می کند.

تیامین (ویتامین B1)

تیامین (ویتامین B1) در بسیاری از غذا ها یافت می‌ شود و برای درمان کمبود تیامین، بیماری بری‌بری، برخی بیماری‌های عصبی و سندرم ورنیکه-کورساکوف (WKS) استفاده می‌ شود.

بدن ما برای استفاده صحیح از کربوهیدرات‌ ها به تیامین نیاز دارد. همچنین به حفظ عملکرد صحیح اعصاب کمک می‌ کند. این ویتامین در غذا هایی مانند مخمر، غلات، حبوبات، آجیل و گوشت یافت می‌ شود. اغلب در ترکیب با سایر ویتامین‌ های گروه B استفاده شده و در بسیاری از محصولات کمپلکس B موجود است.

افراد از تیامین برای شرایط مرتبط با سطوح پایین این ویتامین از جمله بیماری بری‌ بری و التهاب اعصاب (نوریت) استفاده می‌ کنند. همچنین برای مشکلات گوارشی، درد عصبی دیابتی، بیماری قلبی و سایر شرایط نیز کاربرد دارد.

دوز مصرفی:

تیامین یک ماده مغذی مهم است. این ویتامین در بسیاری از غذاها از جمله غلات، حبوبات، آجیل و گوشت یافت می‌ شود.
مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، «مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌شود و به شرح زیر است:

· برای مردان بالغ، RDA معادل ۱.۲ میلی‌گرم در روز است.
· برای زنان بالغ ۱۸ ساله، RDA معادل ۱ میلی‌گرم در روز است.
· برای زنان بالغ ۱۹ سال و بالاتر، RDA معادل ۱.۱ میلی‌گرم در روز است.
· RDA در دوران بارداری و شیردهی ۱.۴ میلی‌گرم در روز است.
· مقادیر توصیه شده برای کودکان بستگی به سن آن‌ها دارد.

برای تعیین بهترین دوز برای یک شرایط خاص، با پزشک مشورت کنید.

اقدامات احتیاطی و هشدار های ویژه:

بارداری و شیردهی:

مصرف تیامین به عنوان بخشی از رژیم غذایی، احتمالاً بی‌ خطر است. اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی‌ خطر بودن دوز های بالاتر در دوران بارداری و شیردهی وجود ندارد.

کودکان:

مصرف تیامین به عنوان بخشی از رژیم غذایی برای کودکان احتمالاً بی‌ خطر است. اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی‌ خطر بودن دوز های بالاتر یا عوارض جانبی احتمالی آن وجود ندارد.

مصرف الکل:

افرادی که به میزان زیادی الکل مصرف میکنند، اغلب سطوح پایینی از تیامین دارند و ممکن است به مکمل‌های تیامین نیاز داشته باشند. درد عصبی ناشی از اختلال مصرف الکل ممکن است زمانی که سطح تیامین پایین است، تشدید شود.

همودیالیز:

افرادی که تحت درمان همودیالیز قرار دارند ممکن است سطوح پایینی از تیامین داشته باشند و ممکن است به مکمل‌ های تیامین نیاز داشته باشند.

بیماری کبدی:

افراد مبتلا به بیماری مزمن کبدی اغلب سطوح پایینی از تیامین دارند و ممکن است به مکمل‌ های تیامین نیاز داشته باشند.

تداخلات:

تریمتوپریم با تیامین (ویتامین B1):

تیامین توسط پمپ‌ هایی به داخل و خارج سلول‌ها منتقل می‌ شود. تریمتوپریم ممکن است نحوه عملکرد این پمپ‌ ها را تغییر دهد و مقدار تیامین باقی‌ مانده در بدن را افزایش دهد.

ویتامین B6:

ویتامین B6 نوعی از ویتامین‌های گروه B است. پیریدوکسین، پیریدوکسال و پیریدوکسامین همگی اشکال ویتامین B6 هستند. ویتامین B6 برای عملکرد صحیح قندها، چربی‌ها و پروتئین‌ها در بدن مورد نیاز است. همچنین برای رشد مغز، اعصاب، پوست و بسیاری از بخش‌ های دیگر بدن ضروری است. این ویتامین در غلات، حبوبات و تخم مرغ یافت می‌شود و اغلب در ترکیب با سایر ویتامین‌ های گروه B در محصولات کمپلکس B استفاده می‌ شود.

افراد معمولاً از ویتامین B6 برای پیشگیری و درمان کمبود این ویتامین استفاده می‌ کنند. همچنین برای بیماری قلبی، سندرم پیش از قاعدگی (PMS)، افسردگی، تهوع صبحگاهی، بیماری آلزایمر، کرامپ‌های قاعدگی، دیابت و بسیاری شرایط دیگر نیز کاربرد دارد.

دوز مصرفی:

«مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌ شود و به شرح زیر است:
· برای مردان: RDA برای سنین ۱۹ تا ۵۰ سال، ۱.۳ میلی‌گرم در روز و برای افراد بالای ۵۰ سال، ۱.۷ میلی‌گرم در روز است.
· برای زنان: RDA برای سنین ۱۹ تا ۵۰ سال، ۱.۳ میلی‌گرم در روز و برای افراد بالای ۵۰ سال، ۱.۵ میلی‌گرم در روز است.
· در دوران بارداری: RDA معادل ۱.۹ میلی‌گرم در روز است.
· در دوران شیردهی: RDA معادل ۲ میلی‌گرم در روز است.
· در کودکان: RDA بستگی به سن دارد.

عوارض جانبی:

ویتامین B6 در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. مصرف ویتامین B6 در دوز های ۱۰۰ میلی‌گرم در روز یا کمتر، عموماً بی‌ خطر در نظر گرفته می‌ شود.

ویتامین B6 در دوزهای ۱۰۱ تا ۲۰۰ میلی‌گرم در روز ممکن است بی‌ خطر باشد. در برخی افراد، ویتامین B6 ممکن است باعث حالت تهوع، درد معده، کاهش اشتها، سردرد و سایر عوارض جانبی شود. ویتامین B6 در دوزهای ۵۰۰ میلی‌ گرم یا بیشتر در روز ممکن است ناایمن باشد. دوز های بالای ویتامین B6، به ویژه ۱۰۰۰ میلی‌گرم یا بیشتر در روز، ممکن است باعث مشکلات مغزی و عصبی شود.

اقدامات احتیاطی و هشدارهای ویژه:

بارداری:

مصرف ویتامین B6، در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. گاهی اوقات برای کنترل تهوع صبحگاهی استفاده می‌ شود، اما این کار فقط باید تحت نظارت پزشک انجام شود. مصرف دوز های بالا ممکن است ناایمن باشد. دوز های بالا ممکن است باعث تشنج در نوزادان شود.

شیردهی:

مصرف ویتامین B6 در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. مقدار توصیه شده در دوران شیردهی ۲ میلی‌گرم در روز است. از مصرف مقادیر زیاد خودداری کنید. اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی‌ خطر بودن مصرف دوز های بالای ویتامین B6 در دوران شیردهی وجود ندارد.

استنت :

پس از دریافت استنت کرونری، از مصرف ترکیب ویتامین B6، فولات و ویتامین B12 خودداری کنید. این ترکیب ممکن است خطر تنگ شدن رگ‌ های خونی را افزایش دهد.

جراحی کاهش وزن:

برای افرادی که جراحی کاهش وزن انجام داده‌اند، مصرف مکمل ویتامین B6 لازم نیست. مصرف بیش از حد ممکن است احتمال عوارض جانبی مانند حالت تهوع، استفراغ و تیره شدن پوست را افزایش دهد.

تداخلات:

فنی توئین

آمیودارون

فنوباربیتال

داروهای فشار خون بالا

لوودوپا

ویتامین B12

ویتامین B12 یک ویتامین ضروری است که در غذاهایی مانند گوشت، ماهی و لبنیات یافت می‌شود و برای عملکرد و رشد بسیاری از بخش‌ های بدن، از جمله مغز، اعصاب و سلول‌های خونی ضروری است. متیل‌کوبالامین شکل فعال ویتامین B12 است. سیانوکوبالامین، که باید توسط بدن به شکل فعال تبدیل شود، رایج‌ترین نوع مورد استفاده در مکمل‌ ها است.

عوارض جانبی:

ویتامین B12 برای اکثر افراد احتمالاً بی‌ خطر است. ویتامین B12 حتی در دوز های بالا نیز بی‌خطر در نظر گرفته می‌ شود.

دوز مصرفی:

ویتامین B12 یک ماده مغذی ضروری است. ماهی، صدف، گوشت، تخم مرغ و محصولات لبنی از منابع خوب ویتامین B12 هستند. مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، «مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌ شود و به شرح زیر است:

· افراد 18 سال و بالاتر، ۲.۴ میکروگرم در روز
· بارداری، ۲.۶ میکروگرم در روز
· شیردهی، این مقدار ۲.۸ میکروگرم در روز
· در کودکان، این مقدار بستگی به سن دارد.

به افراد بالای 50 سال توصیه می‌ شود که غذا های غنی‌ شده با ویتامین B12 مصرف کنند یا از مکمل ویتامین B12 استفاده نمایند. دوز خوراکی ۲۵ تا ۱۰۰ میکروگرم در روز برای حفظ سطح ویتامین B12 در بزرگسالان مسن توصیه میشود. برای تعیین دوز مناسب برای شرایط خاص خود، با پزشک مشورت کنید.