قرص کلسیم سیترات یوروویتال

قرص کلسیم سیترات یوروویتال چیست؟

کلسیم سیترات یوروویتال حاوی کلسیم به فرم سیترات به همراه برخی ویتامین ها و مواد معدنی جهت بهبود جذب و عملکرد کلسیم می باشد که به حفظ سلامت و استحکام استخوان ها، بهبود عملکرد عضلات و تشکیل بافت همبند کمک می کند.

Calcium (کلسیم)

کلسیم یک ماده مغذی ضروری است که در بسیاری از مواد غذایی مانند لبنیات، ساردین و ماهی سالمون و سبزیجات برگ دار یافت میشود. بیش از ۹۹٪ کلسیم بدن در استخوان ها و دندان ها وجود دارد.

استخوان ها دائماً در حال تجزیه و بازسازی هستند. کلسیم برای این فرآیند لازم است. مصرف کلسیم اضافی به بازسازی و استحکام استخوان ها کمک میکند. سیستم های قلب، اعصاب و انعقاد خون نیز به کلسیم نیاز دارند.

معمولاً کلسیم برای درمان و پیشگیری از سطح پایین کلسیم خون، پوکی استخوان، نرمی استخوان و سندرم پیش از قاعدگی استفاده میشود.

عوارض جانبی:

مصرف کلسیم در مقادیر توصیه شده حدود ۱۰۰۰-۱۲۰۰ میلی گرم در روز بی خطر است و ممکن است عوارض جزئی مانند آروغ یا گاز ایجاد کند. اما مصرف دوز های بالاتر از حد مجاز روزانه (UL) خطرناک است. این حد برای بزرگسالان ۱۹-۵۰ سال ۲۵۰۰ میلی گرم و برای بزرگسالان بالای ۵۰ سال ۲۰۰۰ میلی گرم است. مصرف بیش از این میتواند خطر عوارض جدی را افزایش دهد.

هشدار ها و موارد احتیاط:

· بارداری و شیردهی: در مقادیر توصیه شده بی خطر است.
· کودکان: در مقادیر توصیه شده بی خطر است.

· اختلالات کلیوی: در افراد مبتلا به بیماری کلیوی، مکمل های کلسیم میتوانند سطح کلسیم را بیش از حد افزایش دهند. بنابراین قبل از مصرف با پزشک مشورت کنید.

تداخلات:

· آنتی بیوتیک های کینولون و تتراسایکلین
· لووتیروکسین
· بیس فسفونات ها
· داروهای خاص اچ آی وی
· سوتالول
· دیگوکسین
· داروهای ادرارآور تیازیدی

دوز مصرفی:

مقدار مجاز توصیه شده روزانه (RDA) برای تمام بزرگسالان ۱۹-۵۰ سال و مردان ۵۱-۷۰ سال، ۱۰۰۰ میلیگرم است. برای زنان ۵۱ سال به بالا، ۱۲۰۰ میلیگرم است. در دوران بارداری و شیردهی، این مقدار برای افراد زیر ۱۹ سال ۱۳۰۰ میلیگرم و برای افراد ۱۹ سال به بالا ۱۰۰۰ میلیگرم است.

منیزیوم

منیزیم یک ماده معدنی است که بدن شما برای عملکرد صحیح عضلانی به آن نیاز دارد. این ماده به صد ها فرآیند مهم بدن از جمله عملکرد عضلات و اعصاب کمک میکند همچنین به استحکام استخوان‌ها، سلامت قلب و تنظیم قند خون کمک می‌کند و در بالا نگه داشتن سطح انرژی بدن نقش دارد.

دوز مصرفی:

مقادیر مجاز توصیه شده روزانه (RDA) برای منیزیم به این شرح است:
۱۹-۳۰ سال: ۴۰۰ میلی‌ گرم (مردان) و ۳۱۰ میلی‌ گرم (زنان)
۳۱ سال و بالاتر: ۴۲۰ میلی‌ گرم (مردان) و ۳۲۰ میلی‌ گرم (زنان)
بارداری: ۱۴-۱۸ سال:۴۰۰ میلی‌ گرم  ۱۹-۳۰ سال:۳۵۰ میلی‌ گرم ۳۱-۵۰ سال:۳۶۰ میلی‌ گرم
شیردهی: ۱۴-۱۸ سال: ۳۶۰ میلی‌ گرم ۱۹-۳۰ سال: ۳۱۰ میلی‌ گرم ۳۱-۵۰ سال: ۳۲۰ میلی‌ گرم
حداکثر سطح مصرف روزانه (UL) برای منیزیم برای افراد بالای ۸ سال و افراد باردار و شیرده، ۳۵۰ میلی‌ گرم است.

عوارض جانبی:

منیزیم برای بیشتر افراد در صورت مصرف در محدوده ی مجاز، بیخطر است. دوز های کمتر از ۳۵۰ میلی‌ گرم در روز برای بیشتر بزرگسالان ایمن است. در برخی افراد، منیزیم ممکن است باعث ناراحتی معده، حالت تهوع، استفراغ، اسهال و عوارض جانبی دیگر شود. در صورت مصرف در مقادیر بسیار زیاد (بیشتر از ۳۵۰ میلی‌گرم در روز)، منیزیم ایمن نیست. دوزهای بالا ممکن است باعث تجمع بیش از حد منیزیم در بدن شود و عوارض جانبی جدی از جمله ضربان قلب نامنظم، فشار خون پایین، گیجی، کاهش سرعت تنفس، کما و مرگ را به دنبال داشته باشد.

هشدارها و احتیاط‌ های ویژه:

بارداری و شیردهی:

منیزیم برای افراد باردار یا شیرده در صورتیکه که به صورت خوراکی در دوز های کمتر از ۳۵۰ میلیگرم در روز مصرف شود، ایمن است. مصرف خوراکی منیزیم در دوز های بالا میتواند باعث اسهال و افزایش سطح منیزیم در خون شود.

کودکان:

منیزیم برای بیشتر کودکان هنگامی که به‌صورت خوراکی و به‌ اندازه مصرف شود بیخطر است.حداکثر دوز مجاز منیزیوم در کودکان به شرح زیر است:

۶۵ میلیگرم برای کودکان ۱ تا ۳ سال

۱۱۰ میلیگرم برای کودکان ۴ تا ۸ سال

۳۵۰ میلیگرم برای کودکان بالاتر از ۸ سال

اعتیاد به الکل:

سوء مصرف الکل خطر کمبود منیزیم را افزایش میدهد.

اختلالات خون‌ ریزی:

به نظر میرسد منیزیم باعث کاهش سرعت لخته شدن خون می‌شود.

دیابت:

دیابت خطر کمبود منیزیم را افزایش میدهد.

بلوک قلبی:

مصرف دوز های بالای منیزیم در افراد مبتلا به بلوک قلبی خطرناک است.

تداخلات دارویی:

لوودوپا/کاربیدوپا

آمینوگلیکوزیدها

کینولون‌ ها

آنتی‌بیوتیک‌ تتراسایکلین

بیس‌فسفونات‌ها

دارو های فشار خون (مسدودکننده‌ های کانال کلسیم)

شل‌کننده‌ های عضلانی

دارو های ادرارآور (دیورتیک‌های نگهدارنده پتاسیم)

داروهای ضد انعقاد/ضد پلاکت

دیگوکسین

دارو های دیابت (سولفونیل اوره‌ ها)

آنتی‌اسید ها

گاباپنتین

کتامین

سوولامر

 

زینک:

روی یک عنصر کمیاب ضروری است که معمولاً در گوشت قرمز، گوشت مرغ و ماهی یافت می‌شود و برای سلامت انسان ضروری است. بدن روی اضافی را ذخیره نمیکند، بنابراین باید از رژیم غذایی به دست آید. این ماده برای عملکرد سیستم ایمنی، التیام زخم، لخته شدن خون، عملکرد تیروئید و موارد بسیار دیگر مورد نیاز است. همچنین نقش کلیدی در حفظ بینایی دارد و ممکن است اثراتی ضد ویروس داشته باشد. مردم معمولاً از روی برای درمان کمبود روی، اسهال و بیماری ویلسون نیز استفاده میکنند. روی همچنین برای آکنه، دیابت، بی‌اشتهایی، سوختگی‌ ها و بسیاری اهداف دیگر به کار میرود.

عوارض جانبی:

هنگام مصرف خوراکی: روی در مقادیر حداکثر ۴۰ میلی‌گرم در روز بی خطر است. مصرف دوز های بیشتر از ۴۰ میلی‌گرم در روز ممکن است جذب مس در بدن را کاهش دهد. مصرف دوز های بسیار بالای روی ممکن است باعث دل درد، استفراغ و بسیاری مشکلات دیگر شود.

هنگام استفاده روی پوست: استفاده از روی، روی پوست آسیب‌ دیده ممکن است باعث سوزش، گزگز، خارش و مور مور شدن شود.

احتیاط‌ ها و هشدار های ویژه:

بارداری:

روی در صورت استفاده به میزان توصیه شده در دوران بارداری بی خطر است. اما استفاده از آن در دوزهای بالا ایمن نیست. افراد بالای ۱۸ سال نباید بیش از ۴۰ میلی‌گرم و افراد ۱۴ تا ۱۸ سال نباید بیش از ۳۴ میلی‌گرم روی در روز در دوران بارداری مصرف کنند.

شیردهی:

روی در صورت استفاده به میزان توصیه شده در دوران شیردهی بی خطر است. اما روی در صورت استفاده در دوزهای بالا ایمن نیست. افراد بالای ۱۸ سال نباید بیش از ۴۰ میلی‌گرم و افراد ۱۴ تا ۱۸ سال نباید بیش از ۳۴ میلی‌گرم روی در روز در دوران شیردهی مصرف کنند.

کودکان:

روی در صورت مصرف به میزان توصیه شده، بی خطر است. حداکثر دوز مناسب کودکان به شرح زیر است:

۴ میلیگرم در روز برای نوزادان ۰ تا ۶ ماهه

۵ میلیگرم در روز برای نوزادان ۷ تا ۱۲ ماهه

۷ میلیگرم در روز برای کودکان ۱ تا ۳ ساله

۱۲ میلیگرم در روز برای کودکان ۴ تا ۸ ساله

۲۳ میلیگرم در روز برای کودکان ۹ تا ۱۳ ساله

۳۴ میلیگرم در روز برای افراد ۱۴ تا ۱۸ ساله

در نوزادان، استفاده موضعی از روی بر روی پوست آسیب‌ دیده توصیه نمیشود.

اختلال مصرف الکل:

مصرف طولانی‌ مدت و بیش از حد الکل ممکن است توانایی بدن در جذب روی را کاهش دهد.

جراحی کاهش وزن: 

این جراحی جذب روی را کاهش میدهد و ممکن است خطر کمبود روی را افزایش دهد.

کمبود مس:

مصرف بیش از حد روی میتواند منجر به کمبود مس شود.

بیماری کلیوی:

مصرف کم روی در رژیم غذایی ممکن است خطر ابتلا به بیماری کلیوی را افزایش دهد. همچنین افراد مبتلا به بیماری کلیوی که تحت همودیالیز هستند، در معرض خطر کمبود روی بوده و ممکن است نیاز به مکمل‌ های روی داشته باشند.

گیاهخواری:

رژیم‌های گیاهخواری اغلب با جذب کمتر روی مرتبط هستند.

تداخلات دارویی:

1- آنتی‌بیوتیک‌ های کینولون با روی:

مصرف همزمان روی با آنتی‌ بیوتیک‌ های کینولون ممکن است اثرات این آنتی‌ بیوتیک‌ ها را کاهش دهد. برای جلوگیری از این تداخل، آنتی‌ بیوتیک را حداقل ۲ ساعت قبل یا ۴ تا ۶ ساعت پس از مکمل‌ های روی مصرف کنید.

2- آنتی‌بیوتیک‌ های تتراسایکلین با روی:

مصرف روی به همراه تتراسایکلین‌ ها ممکن است اثرات تتراسایکلین‌ ها را کاهش دهد. برای جلوگیری از این تداخل، تتراسایکلین‌ ها را ۲ ساعت قبل یا ۴ تا ۶ ساعت پس از مصرف مکمل‌ های روی مصرف کنید.

3- سیس‌ پلاتین

4- سفالکسین

5- دارو های AIDS (مهارکننده‌های اینتگراز)

6- آمی‌لوراید

دوز مصرفی:

روی یک ماده مغذی ضروری است که در غذاهایی مانند گوشت قرمز، مرغ و ماهی یافت می‌شود. مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، «مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌شود.

RDA  به شرح زیر است:

زنان ۱۸ ساله: ۹ میلیگرم

زنان بالای ۱۹ سال: ۸ میلیگرم

مردان ۱۸ سال و بالاتر: ۱۱ میلیگرم

بارداری: افراد ۱۸ ساله، ۱۳ میلیگرم و افراد ۱۹ سال و بالاتر، ۱۱ میلیگرم

شیردهی: افراد ۱۸ ساله، ۱۷ میلیگرم و افراد ۱۹ سال و بالاتر، ۱۲ میلیگرم

در کودکان، RDA بستگی به سن دارد.

 

منگنز

منگنز یک ماده معدنی ضروری برای عملکرد صحیح بدن است. این ماده در مواد غذایی مانند آجیل، غلات کامل و سبزیجات برگ‌دار یافت می‌ شود.

این ماده در بسیاری از فرآیند های شیمیایی از جمله متابولیسم کلسترول، کربوهیدرات‌ ها و پروتئین نقش دارد. همچنین در تشکیل استخوان نیز مؤثر است.

عوارض جانبی

· برای بزرگسالان ۱۹ سال و بالاتر، مصرف حداکثر ۱۱ میلی‌ گرم در روز ایمن است.

· منگنز اضافی در بدن می‌ تواند عوارض جدی از جمله مشکلات استخوانی و علائم مشابه بیماری پارکینسون (مانند لرزش) ایجاد کند.

احتیاط‌ ها و هشدار های ویژه

کودکان:

· حداکثر دوز مجاز روزانه در کودکان به شرح زیر است:
· ۱-۳ سال: ۲ میلی‌  گرم
· ۴-۸ سال: ۳ میلی‌ گرم
· ۹-۱۳ سال: ۶ میلی‌ گرم
· ۱۴-۱۸ سال: ۹ میلی‌ گرم

بارداری و شیردهی:

·حداکثر دوز مجاز روزانه در دوران بارداری و شیردهی به شرح زیر است:
· ۱۹ سال و بالاتر: ۱۱ میلی‌ گرم در روز
· زیر ۱۹ سال: ۹ میلی‌ گرم در روز

بیماری کبدی:

· بیماران با مشکلات کبدی مزمن در دفع منگنز مشکل دارند و این ماده می‌ تواند در بدن تجمع یافته و عوارض ایجاد کند.

کم‌خونی فقر آهن:

· این افراد منگنز را بیشتر جذب می‌ کنند، بنابراین باید مراقب مصرف بیش از حد باشند.

تداخلات دارویی

آنتی‌ بیوتیک‌ های کینولون:

· منگنز می‌ تواند به این آنتی‌ بیوتیک‌ ها در معده متصل شده و از جذب آن‌ها بکاهد. برای پیشگیری از این تداخل، مکمل منگنز را حداقل یک ساعت پس از مصرف آنتی‌ بیوتیک مصرف کنید.

آنتی‌بیوتیک‌ های تتراسایکلین:

· مشابه کینولون‌ ها، منگنز جذب این آنتی‌ بیوتیک‌ ها را کاهش می‌ دهد. مکمل را دو ساعت قبل یا چهار ساعت پس از آنتی‌ بیوتیک مصرف کنید.

دوز مصرفی

· مردان ۱۹ سال و بالاتر: ۲.۳ میلی‌ گرم در روز
· زنان ۱۹ سال و بالاتر: ۱.۸ میلی‌ گرم در روز

 

مس

مس یک ماده معدنی است که در غذا هایی مانند گوشت جگر و قلوه، غذا های دریایی، آجیل و غلات یافت می‌ شود و در بسیاری از فرآیند های طبیعی بدن نقش دارد. این ماده عمدتاً در استخوان‌ ها و ماهیچه‌ ها ذخیره می‌ شود. کبد مقدار مس موجود در خون را تنظیم می‌ کند.

عوارض جانبی

· مس زمانی که به مقدار حداکثر ۱۰ میلی‌ گرم در روز مصرف شود، احتمالاً بی‌ خطر است.
· مس زمانی که به مقدار بیشتر مصرف شود، ایمن نیست.
· نارسایی کلیه و مرگ می‌ تواند با مصرف ۱ گرم سولفات مس رخ دهد.
· علائم اور دوز مس شامل تهوع، استفراغ، اسهال خونی، تب، درد معده، فشار خون پایین، کم‌خونی و مشکلات قلبی است.

احتیاط‌ ها و هشدار های ویژه

بارداری و شیردهی:

· مس زمانی که به میزان مناسب مصرف شود، بی‌ خطر است. افراد ۱۴ تا ۱۸ سال نباید بیش از ۸ میلی‌گرم و افراد ۱۹ سال به بالا نباید بیش از ۱۰ میلی‌گرم مس در روز مصرف کنند.
· مصرف خوراکی مس در دوز های بالاتر ممکن است خطرناک باشد.

کودکان:

· مس زمانی که به صورت خوراکی و به میزان مناسب مصرف شود، بی‌ خطر است. کودکان نباید بیش از حد مجاز (UL) مس مصرف کنند. این حد مجاز به شرح زیر است:
· کودکان ۱-۳ سال: ۱ میلی‌ گرم در روز
· کودکان ۴-۸ سال: ۳ میلی‌ گرم در روز
· کودکان ۹-۱۳ سال: ۵ میلی‌ گرم در روز
· نوجوانان: ۸ میلی‌گرم در روز
· مصرف مس در دوز های بالاتر ممکن است خطرناک باشد.

بیماری ویلسون:

مصرف مکمل‌ های مس می‌ تواند این بیماری را بدتر کند و ممکن است در روند درمان اختلال ایجاد کند.

تداخلات دارویی

پنیسیلامین

قرص‌های پیشگیری از بارداری

دوز مصرفی

مس یک ماده معدنی ضروری است که در غذا هایی مانند گوشت جگر، غذا های دریایی، آجیل، دانه‌ ها، غلات سبوس‌ دار، محصولات غلات و محصولات کاکائو یافت می‌ شود. مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، “مقدار مجاز توصیه شده روزانه” (RDA) نامیده می‌ شود.

· برای بزرگسالان ۱۹ سال و بالاتر: RDA برابر ۹۰۰ میکروگرم در روز است.
· در دوران بارداری: RDA برابر ۱۰۰۰ میکروگرم در روز است.
· در دوران شیردهی: RDA برابر ۱۳۰۰ میکروگرم در روز است.
· در کودکان: RDA بستگی به سن دارد.

 

ویتامین D

ویتامین D یک ویتامین ضروری است که به تنظیم کلسیم و فسفر در بدن کمک میکند. همچنین در حفظ تراکم استخوان نقش دارد. ویتامین D در ماهی، تخم مرغ و شیر غنی شده یافت می‌شود. همچنین هنگامی که پوست در معرض نور خورشید قرار میگیرد، در پوست ساخته میشود.

مکمل‌های ویتامین D معمولاً برای درمان و پیشگیری از کمبود ویتامین D، برای استخوان‌ های ضعیف و شکننده، پوسیدگی دندان، پسوریازیس و تب یونجه استفاده میشوند.

حفظ سطح ویتامین D بسیار مهم است. این کار را میتوان با مصرف روزانه ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ واحد ویتامین D یا سپری کردن ۱۵ تا ۳۰ دقیقه در روز زیر نور آفتاب انجام داد. افرادی که به اندازه کافی نور خورشید دریافت نمیکنند و افراد ۶۵ سال به بالا در معرض خطر بیشتری برای کمبود ویتامین D هستند.

عوارض جانبی:

· ویتامین D در مقادیر توصیه شده بی خطر است.
· برخی عوارض مصرف بیش از حد ویتامین D شامل ضعف، خشکی دهان، حالت تهوع و استفراغ است.
· مصرف ویتامین D در طولانی مدت به مقدار بیش از ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم) در روز ممکن است موجب سمیت شود.

هشدارها و موارد احتیاط ویژه:

· بارداری و شیردهی: ویتامین D در دوران بارداری و شیردهی در صورت استفاده کمتر از ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم) در روز بی خطر است.
· کودکان: ویتامین D در کودکان در مقادیر توصیه شده بی خطر است.

حداکثر مقادیر مجاز توصیه شده به شرح زیر است:
· نوزادان ۰-۶ ماه ۱۰۰۰ واحد (۲۵ میکروگرم)
· نوزادان ۶-۱۲ ماه ۱۵۰۰ واحد (۳۷.۵ میکروگرم)
· کودکان ۱-۳ سال ۲۵۰۰ واحد (۶۲.۵ میکروگرم)
· کودکان ۴-۸ سال ۳۰۰۰ واحد (۷۵ میکروگرم)
· کودکان ۹ سال و بالاتر ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم)

تداخلات دارویی:

· کلسیپوترین
· دیگوکسین
· دیلیتیازم
· وراپامیل
· داروهای ادرارآور (تیازید)

· داروهای متابولیزه شونده توسط کبد
· آتورواستاتین
· آلومینیوم

دوز مصرفی:

· RDA برای افراد ۱-۷۰ ساله، ۶۰۰ واحد (۱۵ میکروگرم) در روز و برای افراد ۷۱ سال به بالا، ۸۰۰ واحد (۲۰ میکروگرم) در روز است.
· در دوران بارداری و شیردهی، RDA معادل ۶۰۰ واحد (۱۵ میکروگرم) در روز است.

ویتامین D همچنین پس از قرار گرفتن در معرض آفتاب در پوست ساخته می‌ شود. سپری کردن ۱۵-۳۰ دقیقه در روز زیر نور آفتاب برای حفظ سطح طبیعی ویتامین D در بیشتر افراد کافی است.

 

ویتامین B6:

ویتامین B6 نوعی از ویتامین‌های گروه B است. پیریدوکسین، پیریدوکسال و پیریدوکسامین همگی اشکال ویتامین B6 هستند. ویتامین B6 برای عملکرد صحیح قندها، چربی‌ها و پروتئین‌ها در بدن مورد نیاز است. همچنین برای رشد مغز، اعصاب، پوست و بسیاری از بخش‌ های دیگر بدن ضروری است. این ویتامین در غلات، حبوبات و تخم مرغ یافت می‌شود و اغلب در ترکیب با سایر ویتامین‌ های گروه B در محصولات کمپلکس B استفاده می‌ شود.

افراد معمولاً از ویتامین B6 برای پیشگیری و درمان کمبود این ویتامین استفاده می‌ کنند. همچنین برای بیماری قلبی، سندرم پیش از قاعدگی (PMS)، افسردگی، تهوع صبحگاهی، بیماری آلزایمر، کرامپ‌های قاعدگی، دیابت و بسیاری شرایط دیگر نیز کاربرد دارد.

دوز مصرفی:

«مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌ شود و به شرح زیر است:
· برای مردان: RDA برای سنین ۱۹ تا ۵۰ سال، ۱.۳ میلی‌گرم در روز و برای افراد بالای ۵۰ سال، ۱.۷ میلی‌گرم در روز است.
· برای زنان: RDA برای سنین ۱۹ تا ۵۰ سال، ۱.۳ میلی‌گرم در روز و برای افراد بالای ۵۰ سال، ۱.۵ میلی‌گرم در روز است.
· در دوران بارداری: RDA معادل ۱.۹ میلی‌گرم در روز است.
· در دوران شیردهی: RDA معادل ۲ میلی‌گرم در روز است.
· در کودکان: RDA بستگی به سن دارد.

عوارض جانبی:

ویتامین B6 در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. مصرف ویتامین B6 در دوز های ۱۰۰ میلی‌گرم در روز یا کمتر، عموماً بی‌ خطر در نظر گرفته می‌ شود.

ویتامین B6 در دوزهای ۱۰۱ تا ۲۰۰ میلی‌گرم در روز ممکن است بی‌ خطر باشد. در برخی افراد، ویتامین B6 ممکن است باعث حالت تهوع، درد معده، کاهش اشتها، سردرد و سایر عوارض جانبی شود. ویتامین B6 در دوزهای ۵۰۰ میلی‌ گرم یا بیشتر در روز ممکن است ناایمن باشد. دوز های بالای ویتامین B6، به ویژه ۱۰۰۰ میلی‌گرم یا بیشتر در روز، ممکن است باعث مشکلات مغزی و عصبی شود.

اقدامات احتیاطی و هشدارهای ویژه:

بارداری:

مصرف ویتامین B6، در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. گاهی اوقات برای کنترل تهوع صبحگاهی استفاده می‌ شود، اما این کار فقط باید تحت نظارت پزشک انجام شود. مصرف دوز های بالا ممکن است ناایمن باشد. دوز های بالا ممکن است باعث تشنج در نوزادان شود.

شیردهی:

مصرف ویتامین B6 در صورت استفاده مناسب، احتمالاً بی‌ خطر است. مقدار توصیه شده در دوران شیردهی ۲ میلی‌گرم در روز است. از مصرف مقادیر زیاد خودداری کنید. اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی‌ خطر بودن مصرف دوز های بالای ویتامین B6 در دوران شیردهی وجود ندارد.

استنت :

پس از دریافت استنت کرونری، از مصرف ترکیب ویتامین B6، فولات و ویتامین B12 خودداری کنید. این ترکیب ممکن است خطر تنگ شدن رگ‌ های خونی را افزایش دهد.

جراحی کاهش وزن:

برای افرادی که جراحی کاهش وزن انجام داده‌اند، مصرف مکمل ویتامین B6 لازم نیست. مصرف بیش از حد ممکن است احتمال عوارض جانبی مانند حالت تهوع، استفراغ و تیره شدن پوست را افزایش دهد.

تداخلات:

فنی توئین

آمیودارون

فنوباربیتال

داروهای فشار خون بالا

لوودوپا

بورون

بورون یک عنصر شیمیایی است. از بورون برای تسکین دردهای قاعدگی استفاده شده و بر نحوه متابولیسم سایر مواد معدنی در بدن مانند کلسیم، منیزیم و فسفر تأثیر می‌گذارد. همچنین ممکن است سطح استروژن را در زنان یائسه افزایش دهد. اسید بوریک که یک فرم رایج بورون است، می‌تواند مخمرهای عامل عفونت‌های واژینال را از بین ببرد. بورون ممکن است اثرات آنتی‌اکسیدانی نیز داشته باشد.

مردم معمولاً از بورون برای درمان کمبود بورون و عفونت‌های قارچی واژن استفاده می‌کنند. از آن برای بهبود عملکرد ورزشی، دردهای قاعدگی، استئوآرتریت (آرتروز)، پوکی استخوان و بسیاری شرایط دیگر نیز استفاده می‌شود.

عوارض جانبی

· بورون هنگامی که در دوزهای حداکثر ۲۰ میلی‌گرم در روز مصرف شود، ایمن است.
· دوزهای بیش از ۲۰ میلی‌ گرم روزانه ممکن است باعث مشکلات ناباروری در مردان شود. دوزهای زیاد همچنین می‌توانند باعث مسمومیت شوند. علائم مسمومیت شامل تحریک‌ پذیری، لرزش، ضعف، سردرد، اسهال، استفراغ و سایر علائم است.

احتیاط‌ ها و هشدارهای ویژه

· بارداری و شیردهی:

مصرف خوراکی بورون در دوران بارداری یا شیردهی ایمن است. حداکثر دوز مجاز روزانه به شرح زیر است:

برای افراد ۱۹ تا ۵۰ ساله: ۲۰ میلی‌ گرم در روز

برای افراد ۱۴ تا ۱۸ ساله:  ۱۷ میلی‌ گرم در روز

مصرف خوراکی بورون در دوزهای بالاتر ایمن نیست و با وزن کم هنگام تولد و نقایص مادرزادی مرتبط شده است.

· کودکان:

بورون در صورت استفاده مناسب ایمن است. مقدار ایمن به سن کودک بستگی دارد. مصرف خوراکی بورون در دوزهای بالاتر ایمن نیست. مقادیر زیاد بورون می‌تواند باعث مسمومیت شود.

· شرایط حساس به هورمون مانند سرطان پستان، سرطان رحم، سرطان تخمدان، اندومتریوز یا فیبروم رحم:

بورون ممکن است مانند استروژن عمل کند. اگر شرایطی دارید که ممکن است با استروژن تشدید شود، از مصرف مکمل‌های بورون یا مقادیر زیاد بورون از طریق غذا خودداری کنید.

· بیماری کلیوی:

اگر مشکلات کلیوی دارید، از مکمل‌های بورون استفاده نکنید. کلیه‌ها برای دفع بورون باید سخت کار کنند.

دوز مصرفی

بورون به طور طبیعی در آب و غذاهایی مانند آجیل و سبزیجات یافت می‌شود. توصیه غذایی خاصی برای بورون وجود ندارد، اما تخمین زده می‌شود که اکثر بزرگسالان حدود ۱ تا ۱.۵ میلی‌گرم در روز مصرف می‌کنند.
در مکمل‌ها، بزرگسالان نباید بیش از ۲۰ میلی‌گرم در روز مصرف کنند. برای کودکان، مقدار ایمن به سن بستگی دارد. برای تعیین دوز مناسب برای یک شرایط خاص، با پزشک مشورت کنید.