قرص بن مکس

قرص بن مکس چیست؟

بن مکس حاوی کلسیم، دی، فسفر و کلاژن دریایی برگرفته از پودر استخوان ماهی سالمون می باشد و به حفظ سلامت استخوان ها، مفاصل و پوست کمک می کند.

کلسیم

کلسیم یک ماده مغذی ضروری است که در بسیاری از مواد غذایی مانند لبنیات، ساردین و ماهی سالمون و سبزیجات برگ دار یافت میشود. بیش از ۹۹٪ کلسیم بدن در استخوان ها و دندان ها وجود دارد.

استخوان ها دائماً در حال تجزیه و بازسازی هستند. کلسیم برای این فرآیند لازم است. مصرف کلسیم اضافی به بازسازی و استحکام استخوان ها کمک می کند. سیستم های قلب، اعصاب و انعقاد خون نیز به کلسیم نیاز دارند.

معمولاً کلسیم برای درمان و پیشگیری از سطح پایین کلسیم خون، پوکی استخوان، نرمی استخوان و سندرم پیش از قاعدگی استفاده میشود.

عوارض جانبی

مصرف کلسیم در مقادیر توصیه شده حدود ۱۰۰۰-۱۲۰۰ میلی گرم در روز بی خطر است و ممکن است عوارض جزئی مانند آروغ یا گاز ایجاد کند. اما مصرف دوز های بالاتر از حد مجاز روزانه (UL) خطرناک است. این حد برای بزرگسالان ۱۹-۵۰ سال ۲۵۰۰ میلی گرم و برای بزرگسالان بالای ۵۰ سال ۲۰۰۰ میلی گرم است. مصرف بیش از این میتواند خطر عوارض جدی را افزایش دهد.

هشدار ها و موارد احتیاط

· بارداری و شیردهی: در مقادیر توصیه شده بی خطر است.
· کودکان: در مقادیر توصیه شده بی خطر است.

· اختلالات کلیوی: در افراد مبتلا به بیماری کلیوی، مکمل های کلسیم میتوانند سطح کلسیم را بیش از حد افزایش دهند. بنابراین قبل از مصرف با پزشک مشورت کنید.

تداخلات

· آنتی بیوتیک های کینولون و تتراسایکلین
· لووتیروکسین
· بیس فسفونات ها
· داروهای خاص اچ آی وی
· سوتالول
· دیگوکسین
· داروهای ادرارآور تیازیدی

دوز مصرفی

مقدار مجاز توصیه شده روزانه (RDA) برای تمام بزرگسالان ۱۹-۵۰ سال و مردان ۵۱-۷۰ سال، ۱۰۰۰ میلیگرم است. برای زنان ۵۱ سال به بالا، ۱۲۰۰ میلیگرم است. در دوران بارداری و شیردهی، این مقدار برای افراد زیر ۱۹ سال ۱۳۰۰ میلیگرم و برای افراد ۱۹ سال به بالا ۱۰۰۰ میلیگرم است.

ویتامین D

ویتامین D یک ویتامین ضروری است که به تنظیم کلسیم و فسفر در بدن کمک میکند. همچنین در حفظ تراکم استخوان نقش دارد. ویتامین D در ماهی، تخم مرغ و شیر غنی شده یافت می‌شود. همچنین هنگامی که پوست در معرض نور خورشید قرار میگیرد، در پوست ساخته میشود.

مکمل‌های ویتامین D معمولاً برای درمان و پیشگیری از کمبود ویتامین D، برای استخوان‌ های ضعیف و شکننده، پوسیدگی دندان، پسوریازیس و تب یونجه استفاده میشوند.

حفظ سطح ویتامین D بسیار مهم است. این کار را میتوان با مصرف روزانه ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ واحد ویتامین D یا سپری کردن ۱۵ تا ۳۰ دقیقه در روز زیر نور آفتاب انجام داد. افرادی که به اندازه کافی نور خورشید دریافت نمیکنند و افراد ۶۵ سال به بالا در معرض خطر بیشتری برای کمبود ویتامین D هستند.

عوارض جانبی:

· ویتامین D در مقادیر توصیه شده بی خطر است.
· برخی عوارض مصرف بیش از حد ویتامین D شامل ضعف، خشکی دهان، حالت تهوع و استفراغ است.
· مصرف ویتامین D در طولانی مدت به مقدار بیش از ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم) در روز ممکن است موجب سمیت شود.

هشدارها و موارد احتیاط ویژه:

· بارداری و شیردهی: ویتامین D در دوران بارداری و شیردهی در صورت استفاده کمتر از ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم) در روز بی خطر است.
· کودکان: ویتامین D در کودکان در مقادیر توصیه شده بی خطر است.

حداکثر مقادیر مجاز توصیه شده به شرح زیر است:
· نوزادان ۰-۶ ماه ۱۰۰۰ واحد (۲۵ میکروگرم)
· نوزادان ۶-۱۲ ماه ۱۵۰۰ واحد (۳۷.۵ میکروگرم)
· کودکان ۱-۳ سال ۲۵۰۰ واحد (۶۲.۵ میکروگرم)
· کودکان ۴-۸ سال ۳۰۰۰ واحد (۷۵ میکروگرم)
· کودکان ۹ سال و بالاتر ۴۰۰۰ واحد (۱۰۰ میکروگرم)

تداخلات دارویی:

· کلسیپوترین
· دیگوکسین
· دیلیتیازم
· وراپامیل
· داروهای ادرارآور (تیازید)

· داروهای متابولیزه شونده توسط کبد
· آتورواستاتین
· آلومینیوم

دوز مصرفی:

· RDA برای افراد ۱-۷۰ ساله، ۶۰۰ واحد (۱۵ میکروگرم) در روز و برای افراد ۷۱ سال به بالا، ۸۰۰ واحد (۲۰ میکروگرم) در روز است.
· در دوران بارداری و شیردهی، RDA معادل ۶۰۰ واحد (۱۵ میکروگرم) در روز است.

ویتامین D همچنین پس از قرار گرفتن در معرض آفتاب در پوست ساخته می‌ شود. سپری کردن ۱۵-۳۰ دقیقه در روز زیر نور آفتاب برای حفظ سطح طبیعی ویتامین D در بیشتر افراد کافی است.

کلاژن

کلاژن پروتئینی است که برای سلامت مفاصل و خاصیت ارتجاعی یا کشسانی پوست ضروری است. این پروتئین در استخوان‌ ها، ماهیچه‌ ها و خون شما وجود دارد و حدود سه‌ چهارم پوست و یک‌ سوم پروتئین بدن را تشکیل می‌ دهد.

بدن شما به طور طبیعی با ترکیب اسید های آمینه که واحدهای سازنده پروتئین‌ های موجود در غذا هستند، کلاژن تولید می‌ کند. برای تولید کلاژن، بدن شما به موارد زیر نیاز دارد:

· پرولین: در سفیده تخم‌مرغ، لبنیات، کلم، قارچ و مارچوبه یافت می‌ شود.
· گلیسین: در پوست خوک، پوست مرغ، ژلاتین و انواع دیگر غذا های غنی از پروتئین وجود دارد.
· ویتامین ث: در مرکبات و فلفل دلمه‌ ای یافت می‌ شود.
· روی: در گوشت گاو، گوسفند، صدف‌ های خوراکی، نخود، عدس، لوبیا، شیر، پنیر و انواع آجیل و دانه‌ ها موجود است.
· مس: در پودر کاکائو، بادام هندی، دانه کنجد و عدس یافت می‌ شود.

با افزایش سن، کلاژن موجود در بدن تخریب می‌ شود و تولید مجدد آن برای بدن دشوارتر می‌گردد. به همین دلیل بسیاری از افراد به مصرف کلاژن روی می‌ آورند.

نقش کلاژن در بدن

کلاژن به بدن شما استحکام و ساختار می‌بخشد. با افزایش سن، حفظ سطوح طبیعی کلاژن دشوارتر می‌ شود. زیرا با گذشت زمان، بدن در جذب مواد مغذی لازم برای تولید کلاژن با مشکل مواجه می‌ شود.

با این حال، مصرف غذاهای غنی از کلاژن می‌ تواند به بدن در غلبه بر بخشی از این مشکل جذب کمک کند. این امر به حفظ استحکام و سلامت بدن با افزایش سن کمک می‌ نماید.

کلاژن همچنین:

· به انعقاد خون کمک می‌کند.
· در جایگزینی سلول‌ های مرده پوست نقش دارد.
· پوشش محافظتی برای اندام‌ ها ایجاد می‌کند.
· به رشد سلول‌ های جدید پوست کمک می‌نماید.

انواع کلاژن

بدن شما حاوی انواع مختلفی از کلاژن است. دانشمندان تاکنون ۲۹ نوع کلاژن را شناسایی کرده‌اند که پنج نوع اصلی آن عبارتند از:

· نوع یک:

به پوست، استخوان‌ ها، رباط‌ ها و تاندون‌ های شما استحکام می‌بخشد.

· نوع دو:

غضروف  را تشکیل می‌ دهد که از مفاصل شما پشتیبانی می‌کند.

· نوع سه:

در اندام‌زهای داخلی، رگ‌زهای خونی و ماهیچه‌زها یافت می‌شود.

· نوع چهار:

در برخی لایه‌ز های پوست وجود دارد.

· نوع پنج:

در قرنیه چشم و برخی لایه‌ های پوست و مو موجود است.

مکمل‌ های کلاژن

بیشتر مکمل‌ های کلاژن حاوی انواع یک، دو و سه هستند که بخش عمده کلاژن بدن را تشکیل می‌دهند. این مکمل‌ها حاوی فرم قابل هضم کلاژن به نام پپتید های کلاژن یا کلاژن هیدرولیز شده هستند. این مکمل‌ ها از بافت گاو، خوک، مرغ یا ماهی تهیه می‌ شوند.

پپتید های کلاژن

از آنجایی که کلاژن به صورت کامل جذب نمی‌ شود، باید به اسید های آمینه یا پپتید های کوچکتر تجزیه شود. پپتید های کلاژن قطعات ریز کلاژن حیوانی هستند که در مکمل‌های کلاژن به اشکال مختلف مانند قرص یا پودر موجودند و از طریق دستگاه گوارش جذب می‌ گردند.

مکمل‌ های کلاژن می‌ توانند بخشی از نیاز روزانه پروتئین شما را تأمین کنند. کلاژن حاوی هشت مورد از نه اسید آمینه ضروری مورد نیاز بدن برای ساخت پروتئین است.

فواید کلاژن

· استحکام استخوان ها:

تحقیقات نشان داده که مصرف روزانه پودر کلاژن می‌ تواند به افزایش تراکم استخوان کمک کند.

· خاصیت ارتجاعی و آبرسانی پوست:

مکمل‌ های کلاژن باعث بهبود آبرسانی و الاستیسیته پوست در افراد مسن شده و ممکن است به کاهش چین و چروک کمک کنند.

· افزایش حجم موها:

در یک مطالعه، گروهی از زنان با مو های نازک شاهد افزایش قابل توجهی در حجم و ضخامت مو های خود پس از مصرف مکمل‌ های روزانه کلاژن بودند.

· ناخن‌های مستحکم:

یک مطالعه روی گروهی از زنان نشان داد که پس از تنها ۴ هفته مصرف روزانه مکمل کلاژن، رشد ناخن سریع‌ تر و شکستگی یا ترک ناخن کمتر شده است.

· کاهش درد آرتروز:

برای افراد مبتلا به آرتروز زانو، مکمل‌ های کلاژن به عنوان یک مسکن خفیف عمل کرده و عملکرد مفصل را بهبود می بخشند.

· افزایش توده عضلانی:

تحقیقات نشان می دهند مردانی که در طول یک برنامه ۱۲ هفته‌ ای تمرین قدرتی، مکمل پپتید کلاژن مصرف کنند، نسبت به سایرین افزایش بیشتری در توده و قدرت عضلانی خواهند داشت.

· سلامت قلب:

یک مطالعه کوچک روی افراد سالم نشان داد که پودر کلاژن به سالم‌ تر ماندن شریان‌ ها و کاهش خطر تصلب شرایین کمک می‌کند.

به خاطر داشته باشید که پس از مصرف مکمل کلاژن، سیستم گوارشی شما آن را به اسید های آمینه تجزیه می‌ کند. سپس بدن شما این اسید های آمینه را برای تشکیل پروتئین‌ های جدید ترکیب می‌ کند. این پروتئین‌ های جدید ممکن است حاوی همان اسید های آمینه موجود در مکمل مصرفی نباشند. بنابراین، صرف نظر از آنچه روی برچسب محصول نوشته شده، نمی‌توانید فواید آن را تنها به مناطق خاصی مانند پوست، مو یا مفاصل محدود کنید.

عوارض جانبی کلاژن

عوارض جانبی پودر، کپسول، مایع یا جوشان کلاژن نادر است. اگر باردار یا در دوران شیردهی هستید، بهتر است مصرف مکمل کلاژن را موقتاً متوقف کنید، زیرا هنوز تحقیقات کافی برای نتیجه‌گیری درباره ایمنی آن در این شرایط وجود ندارد.

دوز مصرفی

تحقیقات نشان می دهند که بزرگسالان می‌توانند با خیال راحت بین ۲.۵ تا ۱۵ گرم کلاژن در روز مصرف کنند.

فسفر

فسفر یک ماده معدنی است و بعد از کلسیم، بیشترین مقدار ماده معدنی در بدن شما را تشکیل می‌دهد و نقش مهمی در حفظ سلامت شما ایفا می‌کند، بنابراین بخش مهمی از رژیم غذایی شماست. یکی از وظایف اصلی آن، مشارکت در ساختار دندان‌ ها و استخوان‌ های سالم است. شاید فکر کنید این کار کلسیم است، اما کلسیم برای استحکام دندان‌ ها و استخوان‌ ها به فسفر نیاز دارد.

فسفر همچنین به اعصاب و عضلات شما در انجام وظایفشان کمک می‌کند. به عنوان یک بافر، سطح pH خون را متعادل نگه می‌دارد، به تبدیل چربی‌ ها، کربوهیدرات‌ ها و پروتئین به انرژی کمک می‌کند. فسفات همچنین برای درمان برخی انواع عفونت‌ های ادراری و جلوگیری از سنگ‌ های کلسیمی در مجاری ادراری استفاده می‌شود.

دوز مصرفی

· تا ۶ ماهگی: ۱۰۰ میلی‌ گرم
· ۷ ماهگی تا ۱ سالگی: ۲۷۵ میلی‌ گرم
· ۱ تا ۳ سال: ۴۶۰ میلی‌ گرم
· ۴ تا ۸ سال: ۵۰۰ میلی‌ گرم
· ۹ تا ۱۳ سال: ۱۲۵۰ میلی‌ گرم
· ۱۴ تا ۱۸ سال: ۱۲۵۰ میلی‌ گرم
· ۱۹ سال به بالا: ۷۰۰ میلی‌ گرم

چرا فسفر مهم است؟

فسفر نقش‌ های کلیدی متعددی در بدن شما ایفا می‌کند. نزدیک به ۸۵٪ فسفر بدن شما در استخوان‌ ها و دندان‌ هاست. همچنین در بافت‌ ها و سلول‌ ها یافت شده و به موارد زیر کمک می‌ کند:

· پشتیبانی از ذخیره و استفاده انرژی
· دفع مواد زائد در کلیه‌ ها
· کاهش درد عضلات بعد از ورزش
· انتقال سیگنال‌ های عصبی خاص در بدن

بدن شما برای رشد، ترمیم و حفظ سلامت بافت‌ ها و سلول‌ ها به فسفر نیاز دارد. همچنین برای کمک به تعادل سایر ویتامین‌ ها و مواد معدنی در بدن و ساخت DNA و RNA ضروری است.

کمبود فسفر

در موارد متوسط یا شدید کمبود فسفر، ممکن است احساس بی‌ اشتهایی، ضعف عضلانی، درد استخوان، بی‌حسی و گزگز در بازوها و پاها داشته باشید. علائم دیگر شامل اضطراب، تغییر وزن، خشکی مفاصل، تنفس غیرطبیعی، تحریک‌ پذیری و خستگی است.

عوارض جانبی

ضعف، بی‌ حسی یا گزگز دست‌ ها، پاها یا اطراف لب‌ ها، افزایش وزن، گرفتگی عضلات، احساس سنگینی در پاها، خستگی یا ضعف، تغییر در ضربان قلب، مشکل در تنفس، تورم پاها یا ساق پا، کاهش ادرار، افزایش احساس تشنگی، لرزش یا تشنج، سردرد، سرگیجه یا احساس گیجی و اضطراب.

تداخلات دارویی

· داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند آسپرین یا ایبوپروفن
· آنتی‌اسیدها
· کورتیکواستروئیدها
· دیورتیک‌ها (قرص‌های آب)
· ضدتشنج‌ها
· داروهای فشار خون
· رقیق‌کننده‌های خون
· انسولین
· داروهای کاهش‌دهنده کلسترول

موارد احتیاط

در صورت داشتن آلرژی یا بارداری یا شیردهی باید در مورد مصرف مکمل‌ ها محتاط بود. لازم است پزشک خود را از مصرف هر داروی دیگری مطلع کنید. همچنین اگر شرایط پزشکی خاصی مانند کم‌کاری پاراتیروئید، مسمومیت بارداری، سنگ کلیه عفونی یا بیماری کلیوی، میوتونی مادرزادی یا سطح بالای فسفات در خون دارید، پزشک باید آگاه باشد، زیرا مصرف فسفات ممکن است وضعیت شما را بدتر کند. سایر شرایطی که می‌توانند تحت تأثیر قرار گیرند شامل بیماری کبد، ادم، کم‌ آبی شدید، سوختگی‌ های شدید، بیماری قلبی، نرمی استخوان یا راشیتیسم هستند.

خطرات فسفر زیاد

کلیه‌ های سالم، فسفر اضافی که بدن نمی‌تواند استفاده کند را دفع می‌کنند.
اگر بیماری کلیوی مانند بیماری مزمن کلیه دارید، ممکن است سطح فسفر بالا رود. این می‌تواند باعث از دست دادن کلسیم استخوان‌ها یا تشکیل رسوبات کلسیم در رگ‌ های خونی، چشم‌ ها، قلب و ریه‌ ها شود. اگر برای مدت طولانی فسفر زیادی در بدن داشته باشید، خطر حمله قلبی یا سکته افزایش می‌یابد.
همچنین در صورت مصرف بیش از حد مکمل فسفات، ممکن است دچار فسفر زیاد (هایپرفسفاتمی) شوید. عوارض جانبی شامل اسهال و گرفتگی معده است.

نکات کلیدی

فسفر نقش‌های کلیدی زیادی در بدن شما دارد، از جمله کمک به سلامت استخوان‌ها و دندان‌ها و رشد و ترمیم بافت‌ها و سلول‌ها. همچنین برای کمک به تعادل سایر ویتامین‌ها و مواد معدنی در بدن و ساخت DNA و RNA لازم است. بیشتر افراد به فسفر بیشتری نیاز ندارند، زیرا در بسیاری از غذاها یافت می‌شود. اگر به دلیل شرایط سلامتی خاص مانند دیابت، بیماری کرون یا اختلالات خوردن نیاز به مصرف مکمل فسفات دارید، ابتدا با پزشک خود صحبت کنید. فسفر می‌تواند با داروهای دیگر تداخل داشته باشد و بر سایر نگرانی‌های سلامتی تأثیر بگذارد.

پرسش‌ های متداول درباره فسفر

· فسفر در بدن چه می‌کند؟

بیشتر فسفر بدن شما در استخوان‌ها و دندان‌هاست. همچنین به رشد، ترمیم و حفظ سلامت بافت‌ها و سلول‌ها کمک می‌کند؛ به تعادل سایر ویتامین‌ها و مواد معدنی در بدن یاری می‌رساند و در ساخت DNA و RNA نقش دارد.

· اگر فسفر بدن بالا باشد چه اتفاقی می‌افتد؟

سطح بالای فسفر می‌تواند باعث از دست دادن کلسیم استخوان‌ها یا تشکیل رسوبات کلسیم در رگ‌های خونی، چشم‌ها، قلب و ریه‌ها شود. اگر برای مدت طولانی فسفر زیادی در بدن داشته باشید، خطر حمله قلبی یا سکته افزایش می‌یابد. همچنین با مصرف بیش از حد مکمل فسفات ممکن است دچار هایپرفسفاتمی شوید که عوارضی مانند اسهال و گرفتگی معده دارد.

· اگر فسفر بدن خیلی کم باشد چه می‌شود؟

کمبود فسفر می‌تواند در صورت اختلال مصرف الکل، کتواسیدوز دیابتی یا برخی اختلالات ارثی رخ دهد. کمبود همچنین در موارد گرسنگی شدید، دیابت، اختلالات خوردن مانند بولیمیا و آنورکسی، بیماری کرون و بیماری سلیاک ممکن است اتفاق بیفتد. همچنین مصرف آنتی‌ اسیدها و دیورتیک‌ ها می‌تواند در کاهش سطح آن نقش داشته باشد.