کلمگزینک _ Calmagzinc

کلمگزینک چیست؟

مکمل کلمگزینک حاوی کلسیم کربنات به همراه منیزیوم و زینک می باشد و به حفظ سلامت استخوان ها و دندان ها و پیشگیری از پوکی استخوان کمک می کند.

کلسیم

کلسیم یک ماده مغذی ضروری است که در بسیاری از مواد غذایی مانند لبنیات، ساردین و ماهی سالمون و سبزیجات برگ دار یافت میشود. بیش از ۹۹٪ کلسیم بدن در استخوان ها و دندان ها وجود دارد.

استخوان ها دائماً در حال تجزیه و بازسازی هستند. کلسیم برای این فرآیند لازم است. مصرف کلسیم اضافی به بازسازی و استحکام استخوان ها کمک می کند. سیستم های قلب، اعصاب و انعقاد خون نیز به کلسیم نیاز دارند.

معمولاً کلسیم برای درمان و پیشگیری از سطح پایین کلسیم خون، پوکی استخوان، نرمی استخوان و سندرم پیش از قاعدگی استفاده میشود.

عوارض جانبی

مصرف کلسیم در مقادیر توصیه شده حدود ۱۰۰۰-۱۲۰۰ میلی گرم در روز بی خطر است و ممکن است عوارض جزئی مانند آروغ یا گاز ایجاد کند. اما مصرف دوز های بالاتر از حد مجاز روزانه (UL) خطرناک است. این حد برای بزرگسالان ۱۹-۵۰ سال ۲۵۰۰ میلی گرم و برای بزرگسالان بالای ۵۰ سال ۲۰۰۰ میلی گرم است. مصرف بیش از این میتواند خطر عوارض جدی را افزایش دهد.

هشدار ها و موارد احتیاط

· بارداری و شیردهی: در مقادیر توصیه شده بی خطر است.
· کودکان: در مقادیر توصیه شده بی خطر است.

· اختلالات کلیوی: در افراد مبتلا به بیماری کلیوی، مکمل های کلسیم میتوانند سطح کلسیم را بیش از حد افزایش دهند. بنابراین قبل از مصرف با پزشک مشورت کنید.

تداخلات

· آنتی بیوتیک های کینولون و تتراسایکلین
· لووتیروکسین
· بیس فسفونات ها
· داروهای خاص اچ آی وی
· سوتالول
· دیگوکسین
· داروهای ادرارآور تیازیدی

دوز مصرفی

مقدار مجاز توصیه شده روزانه (RDA) برای تمام بزرگسالان ۱۹-۵۰ سال و مردان ۵۱-۷۰ سال، ۱۰۰۰ میلیگرم است. برای زنان ۵۱ سال به بالا، ۱۲۰۰ میلیگرم است. در دوران بارداری و شیردهی، این مقدار برای افراد زیر ۱۹ سال ۱۳۰۰ میلیگرم و برای افراد ۱۹ سال به بالا ۱۰۰۰ میلیگرم است.

منزیوم اکساید

منیزیم یک ماده مغذی مهم در بدن است. این ماده یکی از الکترولیت‌ هایی است که باعث انقباض عضلات می‌ شود و به تنظیم سیستم عصبی، سطح قند خون و فشار خون کمک می‌کند. بدن شما برای انجام بیش از ۳۰۰ فرآیند مرتبط با آنزیم‌ ها و پروتئین‌ ها به آن نیاز دارد. معمولاً می‌ توان منیزیم کافی را از طریق یک رژیم غذایی عادی و سالم تأمین کرد، اما سطح پایین منیزیم می‌تواند منجر به مشکلات جدی شود.

اکسید منیزیم بیشتر برای مشکلات گوارشی و سوزش معده کاربرد دارد. این ترکیب همچنین می‌تواند برای جبران سطح منیزیم بدن استفاده شود، اما ممکن است به اندازه سایر ترکیبات منیزیم که راحت‌تر در جریان خون جذب می‌شوند، مؤثر نباشد.

فواید اکسید منیزیم

· تسکین سوء هاضمه و سوزش معده:

اکسید منیزیم می‌تواند به عنوان یک آنتی‌ اسید برای تسکین سوء هاضمه و سوزش معده استفاده شود.

· رفع یبوست:

اکسید منیزیم باعث می‌ شود مدفوع، نرم و در نتیجه یبوست برطرف شود. دوز ۲۵۰ میلی‌ گرمی می‌ تواند هر ۱۲ ساعت تکرار شود تا علائم بهبود یابد.

· تسکین میگرن:

مطالعات نشان داده‌ اند که بیماران مبتلا به میگرن و همچنین سردرد های خوشه‌ ای و میگرن ناشی از قاعدگی اغلب سطح منیزیم پایینی دارند و مصرف مکمل‌ هایی مانند اکسید منیزیم مفید می باشد. مطالعات حاکی از آن است که یون‌ های منیزیم، سیگنال‌ های مغزی که ممکن است باعث میگرن شوند را قطع می‌ کنند. برای اثرگذاری، ممکن است دوز ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌گرم در روز لازم باشد. این دوز ممکن است عارضه جانبی اسهال نیز ایجاد کند، اما معمولاً می‌توان با شروع از دوز کمتر آن را کنترل کرد.

عوارض جانبی

· اسهال
· علائم شبه‌ آنفولانزا

مقدار مصرف و دوز

منیزیم به راحتی از طریق غذا در دسترس است و می‌ توانید آن را از سبزیجات برگ‌ دار، آجیل، دانه‌ ها و غلات دریافت کنید. به طور کلی در بیشتر موارد، غذا هایی که منبع خوبی از فیبر هستند، منیزیم بالایی نیز دارند.

مقدار مجاز توصیه شده (RDA) برای منیزیم، ۴۰۰-۴۲۰ میلی‌گرم در روز برای مردان بزرگسال و ۳۱۰-۳۲۰ میلی‌گرم در روز برای زنان بزرگسال است. در زنان باردار این مقدار به ۳۵۰-۳۶۰ میلی‌ گرم در روز افزایش میابد.

در مورد اکسید منیزیم مصرف تنها ۲۵۰ میلی‌گرم در روز توصیه میشود. بقیه منیزیم مورد نیاز شما می‌تواند از غذا هایی که می‌خورید تأمین شود. کپسول‌ها را با یک لیوان پر (۲۴۰ میلی‌لیتر) آب و همراه با وعده غذایی مصرف کنید.

با این حال، اگر از منیزیم به عنوان یک ملین برای رفع یبوست استفاده می‌کنید، ممکن است آن را به شکل مایع و با دوزهای بالاتر مصرف کنید.

بدون مشورت با پزشک، بیش از ۱ هفته از آن به عنوان ملین استفاده نکنید.

زینک:

روی یک عنصر کمیاب ضروری است که معمولاً در گوشت قرمز، گوشت مرغ و ماهی یافت می‌شود و برای سلامت انسان ضروری است. بدن روی اضافی را ذخیره نمی‌کند، بنابراین باید از رژیم غذایی به دست آید. این ماده برای عملکرد سیستم ایمنی، التیام زخم، لخته شدن خون، عملکرد تیروئید و موارد بسیار دیگر مورد نیاز است. همچنین نقش کلیدی در حفظ بینایی دارد و ممکن است اثراتی ضد ویروس داشته باشد. مردم معمولاً از روی برای درمان کمبود روی، اسهال و بیماری ویلسون نیز استفاده می‌کنند. روی همچنین برای آکنه، دیابت، بی‌اشتهایی، سوختگی‌ها و بسیاری اهداف دیگر به کار می‌رود.

عوارض جانبی

هنگام مصرف خوراکی: روی در مقادیر حداکثر ۴۰ میلی‌گرم در روز بی خطر است. مصرف دوزهای بیشتر از ۴۰ میلی‌گرم در روز ممکن است جذب مس در بدن را کاهش دهد. مصرف دوز های بسیار بالای روی ممکن است باعث دل درد، استفراغ و بسیاری مشکلات دیگر شود.

هنگام استفاده روی پوست: استفاده از روی، روی پوست آسیب‌ دیده ممکن است باعث سوزش، گزگز، خارش و مور مور شدن شود.

احتیاط‌ ها و هشدار های ویژه

بارداری:

روی در صورت استفاده به میزان توصیه شده در دوران بارداری بی خطر است. اما استفاده از آن در دوزهای بالا ایمن نیست. افراد بالای ۱۸ سال نباید بیش از ۴۰ میلی‌گرم و افراد ۱۴ تا ۱۸ سال نباید بیش از ۳۴ میلی‌گرم روی در روز در دوران بارداری مصرف کنند.

شیردهی:

روی در صورت استفاده به میزان توصیه شده در دوران شیردهی بی خطر است. اما روی در صورت استفاده در دوزهای بالا ایمن نیست. افراد بالای ۱۸ سال نباید بیش از ۴۰ میلی‌گرم و افراد ۱۴ تا ۱۸ سال نباید بیش از ۳۴ میلی‌گرم روی در روز در دوران شیردهی مصرف کنند.

کودکان:

روی در صورت مصرف به میزان توصیه شده، بی خطر است. دوز روزانه روی نباید از ۴ میلیگرم در روز برای نوزادان ۰ تا ۶ ماهه، ۵ میلیگرم در روز برای نوزادان ۷ تا ۱۲ ماهه، ۷ میلیگرم در روز برای کودکان ۱ تا ۳ ساله، ۱۲ میلیگرم در روز برای کودکان ۴ تا ۸ ساله، ۲۳ میلیگرم در روز برای کودکان ۹ تا ۱۳ ساله و ۳۴ میلیگرم در روز برای افراد ۱۴ تا ۱۸ ساله تجاوز کند. در نوزادان، استفاده موضعی از روی بر روی پوست آسیب‌ دیده توصیه نمیشود.

اختلال مصرف الکل:

مصرف طولانی‌ مدت و بیش از حد الکل ممکن است توانایی بدن در جذب روی را کاهش دهد.

جراحی کاهش وزن: 

این جراحی جذب روی را کاهش میدهد و ممکن است خطر کمبود روی را افزایش دهد.

کمبود مس:

مصرف بیش از حد روی میتواند منجر به کمبود مس شود.

بیماری کلیوی:

مصرف کم روی در رژیم غذایی ممکن است خطر ابتلا به بیماری کلیوی را افزایش دهد. همچنین افراد مبتلا به بیماری کلیوی که تحت همودیالیز هستند، در معرض خطر کمبود روی بوده و ممکن است نیاز به مکمل‌ های روی داشته باشند.

گیاهخواری:

رژیم‌های گیاهخواری اغلب با جذب کمتر روی مرتبط هستند.

تداخلات دارویی

آنتی‌بیوتیک‌های کینولون با روی:

روی ممکن است میزان جذب این آنتی‌ بیوتیک ها را از روده کاهش دهد. مصرف همزمان روی با آنتی‌ بیوتیک‌ های کینولون ممکن است اثرات این آنتی‌ بیوتیک‌ ها را کاهش دهد. برای جلوگیری از این تداخل، آنتی‌ بیوتیک را حداقل ۲ ساعت قبل یا ۴ تا ۶ ساعت پس از مکمل‌ های روی مصرف کنید.

آنتی‌بیوتیک‌ های تتراسایکلین با روی:

روی می‌تواند میزان جذب تتراسایکلین‌ ها توسط بدن را کاهش دهد. مصرف روی به همراه تتراسایکلین‌ ها ممکن است اثرات تتراسایکلین‌ ها را کاهش دهد. برای جلوگیری از این تداخل، تتراسایکلین‌ ها را ۲ ساعت قبل یا ۴ تا ۶ ساعت پس از مصرف مکمل‌ های روی مصرف کنید.

سیس‌پلاتین

سفالکسین

دارو های AIDS (مهارکننده‌های اینتگراز)

آمی‌لوراید

دوز مصرفی

روی یک ماده مغذی ضروری است که در غذاهایی مانند گوشت قرمز، مرغ و ماهی یافت می‌شود. مقداری که باید به صورت روزانه مصرف شود، «مقدار مجاز توصیه شده روزانه» (RDA) نامیده می‌ شود و بر اساس سن به شرح زیر است:

زنان ۱۸ ساله: ۹ میلیگرم

زنان ۱۹ سال و بالاتر: ۸ میلیگرم

مردان ۱۸ سال و بالاتر: ۱۱ میلیگرم

بارداری: برای افراد ۱۸ ساله، ۱۳ میلیگرم و برای افراد ۱۹ سال و بالاتر، ۱۱ میلیگرم

شیردهی: برای افراد ۱۸ ساله، ۱۷ میلیگرم و برای افراد ۱۹ سال و بالاتر، ۱۲ میلیگرم

در کودکان، RDA بستگی به سن دارد.